Το Σάββατο 11 Μαρτίου 1978, η αίθουσα του κινηματογράφου Έλλη στην οδό Ακαδημίας ήταν γεμάτη από θεατές που παρακολουθούσαν τη σοβιετική ταινία Ουράνιο Τόξο του Μαρκ Ντονσκόι. Τότε, στις 21:35, μια βόμβα που είχε τοποθετηθεί κάτω από τα καθίσματα εξερράγη, τραυματίζοντας δεκαοκτώ ανθρώπους, οι τρεις πολύ σοβαρά. Η επίθεση αποδίδεται σε ακροδεξιούς και αποτελεί μια από τις πρώτες σοβαρές τρομοκρατικές πράξεις της μεταπολιτευτικής περιόδου στην Αθήνα.
Η νεοφασιστική επίθεση και οι συνέπειες της
Η έκρηξη προκάλεσε πανικό στην αίθουσα και σοβαρούς τραυματισμούς, με έναν θεατή να χάνει και τα δύο του πόδια. Τα ασθενοφόρα και οι πυροτεχνουργοί κατέφθασαν άμεσα στο σημείο, ενώ οι αρχές διαπίστωσαν ότι η βόμβα είχε γόμωση από δυναμίτιδα αναμεμιγμένη με ρινίσματα σιδήρου, με στόχο τη μέγιστη καταστροφή. Τρεις μήνες αργότερα, στις 20 Ιουνίου 1978, νέα έκρηξη σημειώθηκε στον κινηματογράφο Ρεξ κατά τη διάρκεια προβολής της σοβιετικής ταινίας Ο πόλεμος σε όλα τα μέτωπα, τραυματίζοντας δεκαπέντε ακόμη ανθρώπους. Οι δύο επιθέσεις συνδέθηκαν με την ίδια ακροδεξιά ομάδα.
Λίγες εβδομάδες μετά τις επιθέσεις, συλλαμβάνονται εννέα άτομα, ανάμεσά τους ο Νίκος Μιχαλολιάκος, μετέπειτα αρχηγός της Χρυσής Αυγής. Παρά τις κατηγορίες για τρομοκρατική δράση, μόνο τέσσερις παραπέμφθηκαν σε δίκη και οι ποινές που επιβλήθηκαν ήταν πολύ επιεικείς, ενώ το πλήρες δίκτυο πίσω από τις επιθέσεις δεν αποκαλύφθηκε ποτέ.
Οι βομβιστικές ενέργειες στους κινηματογράφους Έλλη και Ρεξ παραμένουν σημείο αναφοράς για την ακροδεξιά τρομοκρατία στη μεταπολιτευτική Ελλάδα και υπενθυμίζουν τη διαχρονική στοχοποίηση της ελευθεροτυπίας, της τέχνης και της δημοκρατικής άποψης από τους νοσταλγούς του Χίτλερ. Η πρόσφατη καταδίκη της Χρυσής Αυγής, ύστερα από χρόνια κυβερνητικής και κρατικής ασυλίας στην εγκληματική δράση της, είναι μια νίκη ιστορικής σημασίας για τον δημοκρατικό κόσμο και παραμένει μία διαρκής υπενθύμιση ότι ο αγώνας για την υπεράσπιση της δημοκρατίας δεν εξαντλείται, και ούτε πρέπει, σε αυτή.
About The Author
