Σαν σήμερα, το 1826, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης σημειώνει έναν από τους πιο λαμπρούς θριάμβους της Ελληνικής Επανάστασης: τη Μάχη της Αράχωβας. Στον παγωμένο Παρνασσό, εκεί όπου το χιόνι «δαγκώνει», ο καπετάνιος της Ρούμελης μετατρέπει τον χειμώνα σε σύμμαχο και γράφει ιστορία.
Το κρύο γίνεται όπλο
Ο Καραϊσκάκης γνωρίζει καλά τις σκληρές συνθήκες της Ρούμελης. Παρατηρεί ότι ο πάγος, η ομίχλη και το χιόνι μπορούν να αποδειχθούν πιο αποτελεσματικά από κάθε όπλο. Έτσι, στήνει ενέδρες μέσα στο χιονισμένο ανάγλυφο, αποκλείοντας τους Τουρκαλβανούς του Μουσταφάμπεη σε μια περιοχή όπου κάθε βήμα γίνεται αγώνας.
Οι αντίπαλοι δυσκολεύονται να κινηθούν, παγώνουν, εξασθενούν. Οι Έλληνες, όμως, συνηθισμένοι στο βουνό, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή.
Η πολιορκία που έγειρε την πλάστιγγα
Καθώς οι μέρες περνούν, ο χειμώνας αγριεύει. Ο κλοιός σφίγγει και η φθορά των πολιορκημένων είναι τεράστια: περίπου 1.300 άνδρες χάνονται. Η μάχη μετατρέπεται σε έναν από τους πιο αποφασιστικούς θριάμβους της Επανάστασης, αναπτερώνοντας το ηθικό στη Ρούμελη σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο.
Ένα ορόσημο του Αγώνα
Η Αράχωβα δεν είναι απλώς μια νίκη. Είναι απόδειξη ότι η στρατηγική, η εξυπνάδα και η βαθιά γνώση του τόπου μπορούν να αντισταθμίσουν κάθε αριθμητικό μειονέκτημα. Ο Καραϊσκάκης, διαβάζοντας σωστά τον χειμώνα και το έδαφος, πέτυχε αυτό που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο.
Μέχρι σήμερα, η μάχη της Αράχωβας παραμένει σύμβολο αντοχής και στρατηγικής ιδιοφυΐας — μια στιγμή όπου ο παγωμένος Παρνασσός έγινε το σκηνικό μιας ελληνικής υπέρβασης.
