Σήμερα στις 00:00 στο STAR
Δράση και ξύλο σε… οικογενειακό πλαίσιο
Η ταινία Homefront (Σπίτι στο Στόχαστρο), παραγωγής 2013, σε σκηνοθεσία Γκάρι Φλέντερ και σενάριο του Σιλβέστερ Σταλόνε, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τσακ Λόγκαν, παρουσιάζει τον πρώην πράκτορα της Δίωξης Ναρκωτικών Φιλ Μπρόουκερ, ο οποίος προσπαθεί να ζήσει μια ήρεμη ζωή με την κόρη του Μάντι σε μια μικρή πόλη της Λουιζιάνα. Όμως μια απλή σύγκρουση στο σχολείο θα φέρει τον Μπρόουκερ αντιμέτωπο με τον τοπικό έμπορο ναρκωτικών Μόργκαν «Γκέιτορ» Μπόνταϊν, ανοίγοντας έναν επικίνδυνο κύκλο βίας και εκδίκησης.
Η πλοκή ξεκινά με τον Μπρόουκερ να έχει συνταξιοδοτηθεί μετά την επιτυχημένη σύλληψη ενός βαρόνου ναρκωτικών και τη μεταφορά του σε μια ήσυχη κοινότητα για να μεγαλώσει την κόρη του. Η αφετηρία ενός σχολικού εκφοβισμού πυροδοτεί μια αλληλουχία γεγονότων που εμπλέκει οικογένειες, συμμορίες μοτοσικλετιστών και έναν κόσμο εμπορίας ναρκωτικών. Από την εισβολή στο σπίτι μέχρι τις παγίδες που στήνει στο εργαστήριο meth του Γκέιτορ, η ταινία κινείται μεταξύ οικογενειακού δράματος και δράσης, με κορύφωση ένα τελικό, εκρηκτικό shootout.
Στον ρόλο του Μπρόουκερ, ο Τζέισον Στέιθαμ παρουσιάζει έναν «καθημερινό» ήρωα, αρκετά ανθρώπινο, μακριά από την υπερβολική μηχανική δράση που τον χαρακτηρίζει συνήθως. Ο Τζέιμς Φράνκο ως Γκέιτορ και η Γουίνονα Ράιντερ ως Σέριλ, η σύντροφος του Γκέιτορ, υπολείπονται σε δυναμική παρουσία, με τη Κέιτ Μπόσγουορθ να ξεχωρίζει στον ρόλο της μητέρας του bullying. Η Ίζαμπελα Βίντοβιτς ερμηνεύει την κόρη του Μπρόουκερ, προσδίδοντας συναισθηματικό βάρος στην ιστορία, ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες καλύπτουν τα απαραίτητα στερεότυπα της δράσης και της τοπικής κοινωνίας.
Η ταινία δείχνει με σαφήνεια τις αδυναμίες της: η δράση συχνά χάνει σε ένταση, οι κακοί δεν απογειώνουν το κλίμα, και η σκηνοθεσία μοιάζει να μην αφήνει προσωπικό στίγμα στον Φλέντερ, περιοριζόμενος σε διεκπεραίωση των σκηνών. Ορισμένα στοιχεία, όπως η προσπάθεια να εμφανιστεί ο Μπρόουκερ ως undercover μοτοσικλετιστής, δείχνουν αμήχανες επιλογές που δεν πείθουν. Το σενάριο του Σταλόνε παραμένει προβλέψιμο, με αρκετά κλισέ, και η ταινία παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό της, χωρίς να προσφέρει κάποια αληθινή έκπληξη ή έντονο χιούμορ.
Παρά τα μελανά σημεία, η ταινία διαθέτει μια ζεστασιά που προκύπτει από τη σχέση πατέρα-κόρης, και ο Στέιθαμ αποδεικνύει ξανά ότι μπορεί να στηρίξει έναν χαρακτήρα χωρίς υπερβολές. Προφανώς, το Homefront δεν είναι αριστούργημα, αλλά ούτε πλήρες φιάσκο καθώς προσφέρει μια ενδιαφέρουσα και μάλλον ρετρό αίσθηση δράσης, που, αν δει κανείς με χαλαρή διάθεση, μπορεί να ικανοποιήσει τους φίλους του είδους. Η ταινία αξίζει για την ανθρώπινη πλευρά της, την ελάχιστη έκρηξη ενέργειας και την αίσθηση ότι η οικογενειακή σύνδεση μπορεί να δώσει βάθος ακόμα και σε μια προβλέψιμη περιπέτεια.
About The Author
