Μέσα σε 24 λεπτά μια συμμορία περίπου 15 ανδρών πραγματοποίησε μία από τις διασημότερες ληστείες του 20ού αιώνα – Τα λάθη που οδήγησαν στα ίχνη της
Στις 03:03 τα ξημερώματα της 8ης Αυγούστου 1963, ο μηχανοδηγός Τζακ Μιλς αντίκρισε ένα κόκκινο σήμα στη σιδηροδρομική γραμμή, κοντά στο Sears Crossing του Μπάκιγχαμσαϊρ.
Έκανε αυτό που όφειλε και σταμάτησε το ταχυδρομικό τρένο που είχε αναχωρήσει από τη Γλασκόβη με προορισμό τον σταθμό Euston του Λονδίνου.
Μόνο που το κόκκινο σήμα ήταν ψεύτικο. Η στάση του τρένου ήταν ακριβώς αυτό που περίμεναν οι άνδρες οι οποίοι κρύβονταν κοντά στις γραμμές.
Μέσα στα επόμενα 24 λεπτά θα πραγματοποιούσαν τη Μεγάλη Ληστεία του Τρένου, αρπάζοντας 2.631.784 λίρες σε χαρτονομίσματα — ποσό που αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 70 εκατομμύρια λίρες.
Η παγίδα με το κόκκινο σήμα
Η συμμορία, κεντρικό πρόσωπο της οποίας θεωρήθηκε ο Μπρους Ρέινολντς, είχε οργανώσει την επιχείρηση με μεγάλη λεπτομέρεια. Από εσωτερική πληροφόρηση γνώριζε ότι το συγκεκριμένο τρένο μετέφερε πολύ μεγαλύτερο χρηματικό ποσό από το συνηθισμένο.
Για να το σταματήσουν, οι ληστές κάλυψαν το κανονικό πράσινο σήμα με ένα γάντι και ενεργοποίησαν ένα κόκκινο φως συνδέοντάς το με μπαταρία έξι βολτ. Παράλληλα, έκοψαν τα καλώδια του τηλεφώνου δίπλα στις γραμμές.
Όταν ο βοηθός μηχανοδηγού, Ντέιβιντ Γουίτμπι, κατέβηκε για να επικοινωνήσει με τον σηματωρό, διαπίστωσε ότι η τηλεφωνική γραμμή δεν λειτουργούσε. Καθώς επέστρεφε στο τρένο, δέχθηκε επίθεση και ρίχτηκε στο πρανές.
Την ίδια στιγμή, μέλη της συμμορίας εισέβαλαν στην καμπίνα. Ο Τζακ Μιλς χτυπήθηκε δυνατά στο κεφάλι και έχασε τις αισθήσεις του.
Η βίαιη επίθεση στον μηχανοδηγό αποτελεί μια λεπτομέρεια που συχνά χάνεται πίσω από τη μεταγενέστερη, σχεδόν κινηματογραφική παρουσίαση της ληστείας ως ενός «ευφυούς εγκλήματος χωρίς θύματα».
Ο Μιλς επέστρεψε στην εργασία του έπειτα από 39 εβδομάδες αναρρωτικής άδειας, αλλά δεν ξεπέρασε ποτέ πλήρως όσα συνέβησαν. Πέθανε το 1970 από λευχαιμία, χωρίς οι βρετανικές αρχές να συνδέσουν επισήμως τον θάνατό του με τα τραύματα της επίθεσης.
120 σάκοι και δυόμισι τόνοι χαρτονομίσματα
Οι ληστές αποσύνδεσαν το μεγαλύτερο μέρος του συρμού, αφήνοντας τη μηχανή και τα δύο πρώτα βαγόνια. Το δεύτερο ήταν το βαγόνι των δεμάτων υψηλής αξίας, μέσα στο οποίο βρισκόταν το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων.
Η συμμορία είχε μαζί της έναν άνδρα που υποτίθεται ότι γνώριζε να οδηγεί τρένα. Όταν όμως μπήκε στην καμπίνα, διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να χειριστεί τη συγκεκριμένη ντιζελομηχανή.
Έτσι, οι δράστες ανάγκασαν τον τραυματισμένο Μιλς να οδηγήσει το μπροστινό τμήμα του τρένου περίπου ενάμισι χιλιόμετρο μέχρι τη γέφυρα Bridego, όπου περίμεναν τα οχήματα διαφυγής.
Εκεί σχημάτισαν ανθρώπινη αλυσίδα και άρχισαν να μεταφέρουν τους σάκους από το βαγόνι στα αυτοκίνητά τους.
Συνολικά άρπαξαν περίπου 120 ταχυδρομικούς σάκους, οι οποίοι περιείχαν περισσότερους από δυόμισι τόνους χαρτονομισμάτων. Πολλά ήταν χρησιμοποιημένα χαρτονομίσματα της μίας και των πέντε λιρών που μεταφέρονταν στο Λονδίνο για να αποσυρθούν από την κυκλοφορία.
Η ληστεία πραγματοποιήθηκε μεταξύ 03:03 και 03:27, σύμφωνα με το Guinness World Records.
Η εντολή που πρόδωσε το κρησφύγετο
Πριν αποχωρήσουν, οι ληστές διέταξαν τους εργαζομένους να μην ειδοποιήσουν κανέναν για 30 λεπτά.
Χωρίς να το καταλάβουν, είχαν προσφέρει στους αστυνομικούς ένα σημαντικό στοιχείο. Οι ερευνητές συμπέραναν ότι το κρησφύγετο της συμμορίας πιθανότατα βρισκόταν σε απόσταση περίπου μισής ώρας από το σημείο της ληστείας.
Η εκτίμησή τους αποδείχθηκε σωστή.
Οι δράστες είχαν καταφύγει στη Leatherslade Farm, μια απομονωμένη αγροικία στο Μπάκιγχαμσαϊρ, την οποία είχαν νοικιάσει ειδικά για την επιχείρηση.
Το Monopoly με τα πραγματικά χρήματα
Στη φάρμα οι ληστές άρχισαν να μοιράζουν τη λεία. Σύμφωνα με τη βρετανική αστυνομία, έπαιξαν ακόμη και Monopoly χρησιμοποιώντας πραγματικά χρήματα από τη ληστεία.
Αρχικά σχεδίαζαν να παραμείνουν κρυμμένοι για αρκετές εβδομάδες. Φοβήθηκαν, όμως, ότι τα αεροσκάφη της βρετανικής Πολεμικής Αεροπορίας που πετούσαν χαμηλά στην περιοχή συμμετείχαν στην έρευνα — ενώ στην πραγματικότητα πραγματοποιούσαν εκπαιδευτικές πτήσεις.
Έφυγαν βιαστικά, αφήνοντας πίσω τρόφιμα, κλινοσκεπάσματα, ταχυδρομικούς σάκους, περιτυλίγματα χαρτονομισμάτων και άλλα αντικείμενα.
Το σημαντικότερο λάθος τους ήταν ότι δεν καθάρισαν σωστά το κρησφύγετο.
Τα αποτυπώματα που οδήγησαν στις συλλήψεις
Οι αστυνομικοί εντόπισαν δακτυλικά αποτυπώματα πάνω σε διάφορα αντικείμενα, μεταξύ των οποίων το επιτραπέζιο Monopoly και ένα μπουκάλι κέτσαπ.
Τα συγκεκριμένα ευρήματα, σε συνδυασμό με πληροφορίες και άλλες έρευνες, βοήθησαν τις Αρχές να ταυτοποιήσουν και να συλλάβουν αρκετούς από τους εμπλεκομένους. Η Βρετανική Αστυνομία Μεταφορών χαρακτηρίζει τα αποτυπώματα από τη φάρμα καθοριστικά για την εξιχνίαση της υπόθεσης.
Οι ποινές των 307 ετών
Τον Απρίλιο του 1964 επιβλήθηκαν σε 12 καταδικασθέντες ποινές που έφταναν συνολικά τα 307 χρόνια φυλάκισης. Επτά από αυτούς καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 30 ετών.
Οι ποινές θεωρήθηκαν εξαιρετικά αυστηρές για τα δεδομένα της εποχής, με το δικαστήριο να δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη βία που είχε ασκηθεί εναντίον του Τζακ Μιλς.
Ο Μπρους Ρέινολντς παρέμεινε φυγάς για περίπου πέντε χρόνια. Συνελήφθη το 1968 και καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης, από τα οποία εξέτισε περίπου δέκα.
Η απόδραση του Ρόνι Μπιγκς
Ο διασημότερος από τους δράστες έγινε τελικά ο Ρόνι Μπιγκς.
Καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκισης, αλλά τον Ιούλιο του 1965 απέδρασε από τις φυλακές Wandsworth. Ακολούθησαν δεκαετίες φυγής, κατά τις οποίες έζησε, μεταξύ άλλων, στην Αυστραλία και τη Βραζιλία.
Επέστρεψε οικειοθελώς στη Βρετανία τον Μάιο του 2001 και οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή.
Το μεγαλύτερο μέρος της λείας δεν βρέθηκε ποτέ
Παρά τη μεγάλη αστυνομική επιχείρηση και τις συλλήψεις, το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων εξαφανίστηκε.
Από τις 2.631.784 λίρες ανακτήθηκαν μόλις 343.448 λίρες, σύμφωνα με το Guinness World Records. Η τύχη των υπόλοιπων χρημάτων παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της υπόθεσης.
Περισσότερες από έξι δεκαετίες αργότερα, η Μεγάλη Ληστεία του Τρένου εξακολουθεί να θεωρείται μία από τις διασημότερες εγκληματικές επιχειρήσεις του 20ού αιώνα.
Πίσω από τον μύθο, τις ταινίες και τις θεαματικές αποδράσεις, όμως, παραμένει η βίαιη επίθεση στον Τζακ Μιλς — η υπενθύμιση ότι το περιβόητο «έγκλημα του αιώνα» δεν ήταν ούτε αναίμακτο ούτε πραγματικά τέλειο.
About The Author
