Ο σπουδαίος καλλιτέχνης, που ξεχώρισε σε ταινίες όπως «Μάθε παιδί μου γράμματα», «Ρεμπέτικο» και «Λούφα και παραλλαγή», πέθανε σε ηλικία 74 ετών
Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 74 ετών, ο Νίκος Καλογερόπουλος, ένας από τους χαρακτηριστικούς ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου, ο οποίος παράλληλα ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία, τη σεναριογραφία, την ποίηση και το τραγούδι. Ο Καλογερόπουλος πέθανε στις 9 Αυγούστου 2026, νοσηλευόμενος στο νοσοκομείο της Κυπαρισσίας, αφήνοντας πίσω του μια πολύπλευρη καλλιτεχνική διαδρομή που εκτείνεται σε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες.
Γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1952 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και σπούδασε στην Αθήνα στη σχολή θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη. Η σχέση του με το θέατρο ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του 1970, ενώ το 1976 παρουσιάστηκε το πρώτο θεατρικό έργο που έγραψε, «Ο μπαμπούλας», στο θέατρο ΚΑΒΑ. Παράλληλα, έκανε τα πρώτα του βήματα στην τηλεόραση, συμμετέχοντας το 1975 στη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».
Στην τηλεόραση ακολούθησαν συμμετοχές σε σειρές όπως «Ο φωτογράφος του χωριού», «Οι παραστρατημένοι» και «Μεθυσμένη πολιτεία», ενώ αργότερα εμφανίστηκε μεταξύ άλλων στα «Χαίρε Τάσο Καρατάσο», «Όλη η δόξα όλη η χάρη», «Στο κάμπινγκ» και «Ερασιτέχνης άνθρωπος». Παράλληλα, το 1980 έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι».
Η μεγάλη κινηματογραφική του πορεία ξεκίνησε ουσιαστικά στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων οι Νίκος Περάκης, Θόδωρος Μαραγκός, Κώστας Φέρρης και Νίκος Ζαπατίνας, ενώ μέσα από τους ρόλους του απέκτησε ιδιαίτερη αναγνωρισιμότητα και ξεχωριστή θέση στο ελληνικό σινεμά.
Το 1981 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα», στον ρόλο του Σωκράτη Παπαχριστοφόρου, και τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του. Έναν χρόνο αργότερα συμμετείχε στην «Άρπα Colla», ενώ το 1983 ακολούθησε η παρουσία του στο «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, μία ακόμη σημαντική ερμηνεία για την οποία βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Το 1984 ήρθε ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους της καριέρας του, στη «Λούφα και παραλλαγή» του Νίκου Περάκη. Υποδύθηκε τον φαντάρο Γιάννη Παπαδόπουλο και η ερμηνεία του τού χάρισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο ρόλος αυτός τον συνέδεσε οριστικά με μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Η πορεία του στο σινεμά συνεχίστηκε με ταινίες όπως «Εν πλω» και «Όνειρο αριστερής νύχτας», ενώ επέστρεψε δυναμικά στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με τη «Θηλυκή εταιρεία» και, το 2000, με το «Ένας κι ένας». Για την ερμηνεία του στη δεύτερη ταινία τιμήθηκε για ακόμη μία φορά με το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Ο Καλογερόπουλος δεν περιορίστηκε στην υποκριτική. Ασχολήθηκε ενεργά με την ποίηση, το θέατρο και τη μουσική, καλλιεργώντας μια διαφορετική, προσωπική πλευρά της καλλιτεχνικής του έκφρασης. Η πρώτη ποιητική του συλλογή, «Θετή Ταυτότης», κυκλοφόρησε το 1981, ενώ το 1991 ακολούθησε η συλλογή «Επιστρόφια». Έγραψε επίσης θεατρικά έργα, μεταξύ των οποίων «Το Σατιρικό των Ελλήνων» και «Οι κυνικοί ξανάρχονται», ενώ αργότερα κυκλοφόρησαν και άλλα έργα του, όπως το «Συνεστίαση με 10.000.000 διεφθαρμένους».
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 πέρασε και στη μουσική, κυκλοφορώντας τον δίσκο «Τα δέοντα», για τον οποίο έγραψε ο ίδιος τη μουσική και τους στίχους. Η ενασχόλησή του με διαφορετικές μορφές τέχνης αποτύπωνε μια συνολικότερη αντίληψη για τη δημιουργία, στην οποία η υποκριτική συνυπήρχε με τη γραφή, τη μουσική και τη σκηνοθεσία.
Το 2011 έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία «Οι ιππείς της Πύλου». Ο Καλογερόπουλος ανέλαβε όχι μόνο τη σκηνοθεσία, αλλά και το σενάριο και τη μουσική, ενώ συμμετείχε και ως ηθοποιός. Με αυτόν τον τρόπο ολοκλήρωσε έναν ακόμη κύκλο της καλλιτεχνικής του πορείας, περνώντας από τη θέση του ερμηνευτή σε εκείνη του δημιουργού που είχε τον συνολικό έλεγχο μιας κινηματογραφικής παραγωγής.
Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ του Αντώνη Μποσκοΐτη «Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου», ενώ η φιλμογραφία του περιλαμβάνει ακόμη τις ταινίες «Το μυστικό του Νοέμβρη», «Για πέντε διαμερίσματα και ένα μαγαζί», «Έρημος και μόνος για να μου φύγει ο πόνος» και «Το σινεμά γυμνό».
Η διαδρομή του Νίκου Καλογερόπουλου χαρακτηρίστηκε από τη συνύπαρξη διαφορετικών μορφών καλλιτεχνικής έκφρασης. Από τους κινηματογραφικούς ρόλους που τον έκαναν ευρύτερα γνωστό, μέχρι το θέατρο, την ποίηση, τη μουσική και τη σκηνοθεσία, παρέμεινε ένας δημιουργός που δεν περιορίστηκε σε μία μόνο ιδιότητα. Η παρουσία του σε ταινίες που σημάδεψαν το ελληνικό σινεμά, αλλά και η παράλληλη συγγραφική και μουσική του δραστηριότητα, συγκροτούν ένα ιδιαίτερο καλλιτεχνικό αποτύπωμα.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 9 Αυγούστου 2026, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή στην οποία ο ηθοποιός, ο σκηνοθέτης, ο σεναριογράφος, ο ποιητής και ο τραγουδοποιός συνυπήρξαν στο ίδιο πρόσωπο.
Ειρηναίος Μαράκης,
για τη Viral Greece
About The Author
