Περικλής Λιανός εξομολογείται τον βαθύ του φόβο: το να υπάρχει μόνο λίγος κόσμος ή ακόμη χειρότερα, η ακύρωση της παράστασης λόγω έλλειψης θεατών. «Νιώθω σαν να με μαχαιρώνουν», παραδέχτηκε ο ηθοποιός, προσθέτοντας πως το να ακυρώνομαι είναι κάτι που τον πληγώνει βαθιά.
Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για το ψυχολογικό βάρος που συνοδεύει κάθε παράσταση: την προετοιμασία, την προσμονή και τον φόβο ότι όλη αυτή η δουλειά μπορεί να τιναχθεί στον αέρα λόγω του μικρού αριθμού θεατών. Πρόκειται για έναν φόβο που δεν αφορά μόνο την επαγγελματική του υπόσταση, αλλά και την προσωπική του αξία ως καλλιτέχνη.
Στην ίδια συζήτηση, ο Περικλής Λιανός τόνισε πως η εικόνα μιας μισογεμάτης ή εντελώς άδειας αίθουσας λειτουργεί σαν προσωπική ήττα: «Όταν βλέπω τον χώρο άδειο, αισθάνομαι ότι ακυρώνομαι ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης». Η εξομολόγηση αυτή έφερε στην επιφάνεια την ευαισθησία που συχνά κρύβεται πίσω από τη μαγεία της σκηνής.
Πολλοί συνάδελφοι και φίλοι του ηθοποιού επισημαίνουν πως η στήριξη του κοινού είναι καθοριστική όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ψυχολογικά. Η καλλιτεχνική κοινότητα καλεί σε αλληλεγγύη και παρουσία στις θεατρικές αίθουσες, ώστε να μην γίνεται καθημερινά αυτός ο εφιάλτης πραγματικότητα για πολλούς δημιουργούς.
Στο τέλος της συνέντευξης, ο Λιανός απηύθυνε ένα απλό, αλλά συγκινητικό κάλεσμα: να στηρίξουμε το θέατρο με την παρουσία μας, γιατί για τους καλλιτέχνες κάθε θεατής μετράει. «Μια γεμάτη αίθουσα δίνει ζωή στο έργο — και σε εμάς», κατέληξε.
