
Ο καλλιτέχνης που λάτρεψε το ελληνικό θέατρο, τον κινηματογράφο και την ποίηση άφησε την τελευταία του πνοή, φέρνοντας θλίψη στο καλλιτεχνικό κοινό και τους συναδέλφους του. Η είδηση γνωστοποιήθηκε από την οικογένεια των Ελένης Γερασιμίδου και Αντώνη Ξένου μέσω ανάρτησης στη σελίδα «Από Κοινού Θέατρο», ενώ πλήθος προσωπικοτήτων του θεάτρου, όπως ο Σπύρος Μπιμπίλας, αποχαιρέτησαν τον πολυτάλαντο δημιουργό με θερμά λόγια.
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1973 και η καριέρα του εκτεινόταν σε όλα σχεδόν τα είδη της υποκριτικής: αρχαίο δράμα, αττική κωμωδία, κωμειδύλλιο, οπερέτα, σύγχρονο και μουσικό θέατρο, παντομίμα και επιθεώρηση. Συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, καθώς και με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους, ενώ συμμετείχε σε παραστάσεις των Σαίξπηρ, Μολιέρου και Μπρεχτ.
Το 1996, μαζί με τη σύζυγό του Ασπασία Κράλλη, ίδρυσε το «Από Μηχανής Θέατρο», μετατρέποντας ένα παλιό εργοστάσιο σε σύγχρονο θεατρικό χώρο. Στον κινηματογράφο ξεχώρισε για την ερμηνεία του στην ταινία του Νίκου Νικολαΐδη «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα», βραβευμένος με Α’ ανδρικό ρόλο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ η τηλεοπτική του παρουσία περιλάμβανε σειρές όπως «Η γειτονιά μας», «Το μινόρε της αυγής» και «Το κόκκινο δωμάτιο».

Πέρα από τη σκηνή και την οθόνη, υπήρξε και λογοτέχνης, εκδίδοντας τέσσερις ποιητικές συλλογές, με την τρίτη (εκδόσεις Καστανιώτη) να περιλαμβάνει ανέκδοτα ποιήματα μιας δεκαετίας και αναδρομικό ανθολόγιο προηγούμενων συλλογών, ενώ η τελευταία («Ανέκδοτα, αδέσποτα και ιδιωτικά») εκδόθηκε το 2022 από τις εκδόσεις Βακχικόν. Η συμβολή του στη λογοτεχνία και το θέατρο τον καθιστούν μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, αγαπητή στους συναδέλφους και στο κοινό..
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και πλήθος καλλιτεχνικών φορέων αποχαιρέτησαν με σεβασμό τον Χρήστο Βαλαβανίδη, τονίζοντας τον σεβασμό και την αγάπη που κέρδισε καθ’ όλη τη διάρκεια της πολυετούς του πορείας. Η τελευταία του συνεργασία στο Εθνικό Θέατρο και οι αναρίθμητοι ρόλοι που ερμήνευσε αφήνουν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές θεατών και καλλιτεχνών.
Η απουσία του αφήνει κενό, αλλά η τέχνη και η ποίησή του θα συνεχίσουν να φωτίζουν τον ελληνικό πολιτισμό.



