Σε μια απόφαση που έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό, η Κίνα προχωρά στην επιβολή ΦΠΑ 13% σε προφυλακτικά και αντισυλληπτικά, επιχειρώντας να ενισχύσει τις γεννήσεις και να ανακόψει τη ραγδαία γήρανση του πληθυσμού.
Το μέτρο θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2026, καταργώντας ένα καθεστώς φοροαπαλλαγής που ίσχυε από το 1993. Η φορολόγηση εντάσσεται στο πλαίσιο του νέου νόμου περί ΦΠΑ, ο οποίος ψηφίστηκε το 2024 και αποσκοπεί στον εκσυγχρονισμό του φορολογικού συστήματος της χώρας.
Ωστόσο, η χρονική συγκυρία της απόφασης δεν θεωρείται τυχαία. Το Πεκίνο τα τελευταία χρόνια αναζητά τρόπους να αντιμετωπίσει τη δραματική μείωση των γεννήσεων, παρά την εγκατάλειψη της πολιτικής του ενός παιδιού και την αύξηση του ορίου στα τρία παιδιά ανά οικογένεια. Στο πλαίσιο αυτό, έχουν υιοθετηθεί οικονομικά επιδόματα, επιδοτήσεις για εξωσωματική γονιμοποίηση, διευρυμένες άδειες γάμου, καθώς και φορολογικές ελαφρύνσεις για υπηρεσίες παιδικής φροντίδας και ακόμη και για πλατφόρμες γνωριμιών.
Αντιδράσεις και ανησυχίες
Η απόφαση να φορολογηθούν τα αντισυλληπτικά προϊόντα προκάλεσε κύμα ειρωνικών και επικριτικών σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με χρήστες του Weibo να μιλούν για «παρέμβαση του κράτους στην προσωπική ζωή».
Την ίδια ώρα, εντείνονται οι ανησυχίες μετά από καταγγελίες γυναικών σε ορισμένες περιοχές, οι οποίες αναφέρουν τηλεφωνικές κλήσεις από τοπικούς αξιωματούχους με ερωτήσεις για τον εμμηνορροϊκό τους κύκλο και τα σχέδια τεκνοποίησης. Σε επαρχία της Γιουνάν, γυναίκες κλήθηκαν να δηλώσουν ακόμη και την ημερομηνία της τελευταίας τους περιόδου, με τις Αρχές να επικαλούνται λόγους δημόσιας υγείας.
Περιορισμένα αποτελέσματα
Παρά τις πιέσεις και τα κίνητρα, η δημογραφική εικόνα παραμένει ανησυχητική. Το 2024, το ποσοστό γεννήσεων ανήλθε σε 6,77 ανά 1.000 κατοίκους, παρουσιάζοντας μικρή αύξηση σε σχέση με το 2023, αλλά παραμένοντας σε επίπεδα που δεν επαρκούν για να αντιστρέψουν τη μακροπρόθεσμη πληθυσμιακή συρρίκνωση.
Η φορολόγηση των αντισυλληπτικών προστίθεται έτσι σε μια σειρά αμφιλεγόμενων πολιτικών, με ειδικούς και πολίτες να αμφισβητούν κατά πόσο τέτοιου είδους μέτρα μπορούν πράγματι να αλλάξουν τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που αποτρέπουν τους νέους από το να δημιουργήσουν οικογένεια.
