Σήμερα στις 21:00 στο STAR
Η Κρουέλα Ντε Βιλ ετοιμάζει το απόλυτο παλτό… αλλά τα σκυλιά έχουν άλλα σχέδια!
Η ταινία Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας (101 Dalmatians) του 1996 αποτελεί μια live-action remake της κλασικής animated ταινίας της Disney του 1961, βασισμένης στο μυθιστόρημα της Dodie Smith. Σκηνοθετημένη από τον Στίβεν Χέρεκ και με σενάριο του Τζον Χιουζ (του δημιουργού του Home Alone), η ταινία μεταφέρει την ιστορία στη σύγχρονη (τότε) εποχή του 1990, διατηρώντας όμως το βασικό πλο της απαγωγής κουταβιών Δαλματίας από την εμμονική Κρουέλα Ντε Βιλ.
Η υπόθεση ακολουθεί τον Ρότζερ (Τζεφ Ντάνιελς), δημιουργό βιντεοπαιχνιδιών, και την Ανίτα (Τζόελι Ρίτσαρντσον), σχεδιάστρια μόδας, οι οποίοι γνωρίζονται χάρη στους Δαλματίες τους, τον Πόνγκο και την Περντίτα. Όταν η Περντίτα γεννά 15 κουτάβια, η αφεντικίνα της Ανίτα, η Κρουέλα Ντε Βιλ (Γκλεν Κλόουζ), τρελαμένη με γούνες, προσπαθεί να τα αγοράσει για να φτιάξει ένα παλτό. Όταν αποτυγχάνει, προσλαμβάνει δύο ανίκανους ληστές για να κλέψουν όχι μόνο τα 15, αλλά και άλλα 84 κουτάβια Δαλματίας, φτάνοντας τα 99. Οι γονείς σκύλοι ξεκινούν μια μεγάλη διάσωση, με τη βοήθεια άλλων ζώων, ενώ οι άνθρωποι ενώνονται για να νικήσουν την Κρουέλα.
Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας είναι αναμφισβήτητα η Γκλεν Κλόουζ στον ρόλο της Κρουέλα. Η ερμηνεία της είναι υπερβολική, καμπίστικη, τρομακτική και ταυτόχρονα απολαυστική – μια από τις καλύτερες villain performances της Disney. Τα κοστούμια της (ιδιαίτερα τα μαύρο-άσπρα), τα μαλλιά, το γέλιο και οι ατάκες της («I worship fur») έχουν γίνει εμβληματικά. Η Κλόουζ κέρδισε υποψηφιότητα Χρυσής Σφαίρας και δικαίως· χωρίς αυτήν η ταινία θα ήταν πολύ πιο ξερή. Από την άλλη, η παραγωγή είναι τυπικό προϊόν Disney της δεκαετίας του ’90: φωτεινή, γυαλιστερή, με έμφαση στα εφέ και τα ζώα. Τα 101 σκυλιά (και τα υπόλοιπα ζώα) είναι υπέροχα εκπαιδευμένα – καμία ομιλία όπως στην animation, αλλά η επικοινωνία τους μεταξύ τους περνάει πολύ καλά μέσω εκφράσεων, κινήσεων και ήχων. Η φωτογραφία του Ντιν Κάντεϊ δίνει ωραία ατμόσφαιρα στο Λονδίνο και την εξοχή, ενώ η μουσική του Μάικλ Κέιμεν προσθέτει γνώριμη Disney αίσθηση.
Κριτικά, η ταινία έχει λάβει ανάμεικτες κριτικές, με το Rotten Tomatoes να κυμαίνεται στο 40% (από κριτικούς) και το Metacritic γύρω στο 50/100, ενώ το κοινό την αγαπάει πολύ περισσότερο (Popcornmeter ~40% αλλά CinemaScore “A”). Πολλοί κριτικοί την χαρακτήρισαν «bland» ή «pointless remake» σε σχέση με την animated κλασική του 1961, όμως ο Ρότζερ Ίμπερτ της έδωσε 2.5/4 (και σε κάποια σχόλια υψηλότερα), σημειώνοντας ότι προσφέρει αξιοπρεπή διασκέδαση για οικογένειες, παρόλο που τα σκυλιά μένουν κάπως σε δεύτερο πλάνο μπροστά στις ανθρώπινες περιπέτειες και τις slapstick σκηνές που θυμίζουν λίγο Home Alone. Πράγματι, το τελευταίο μέρος γίνεται αρκετά φαρσοειδές με παγίδες, πτώσεις και κωμικές συγκρούσεις – στυλ που μπορεί να κουράσει κάποιους ενήλικες, αλλά διασκεδάζει τα παιδιά. Η απουσία τραγουδιών και της πλήρους ανθρωπομορφικής μαγείας της ταινίας αφήνει ένα κενό για όσους αγαπούν ή, έστω, θυμούνται, την πρωτότυπη εκδοχή, ενώ η ρομαντική γραμμή Ρότζερ-Ανίτα είναι γρήγορη, ελαφριά και ενισχύε την πλοκή με ένα ακόμα επίπεδο. Ακόμα, το χιούμορ λειτουργεί καλά σε επίπεδο φυσικής κωμωδίας, τα εφέ με τα ζώα είναι εντυπωσιακά για την εποχή και η ταινία παραμένει μια χαριτωμένη, αθώα περιπέτεια που στέκεται εξαιρετικά καλά ακόμα και σήμερα.
Συνολικά, πρόκειται για ένα αληθινό αριστούργημα της Disney εποχής, μια τέλεια οικογενειακή περιπέτεια, ιδανική για όλες τις ηλικίες και που στέκεται εξαιρετικά ακόμα και σήμερα.
About The Author
