Σήμερα στις 21:00 στο STAR
Η αχρείαστη αναγέννηση ενός μύθου με τη σφραγίδα του Guy Ritchie
Ο «Βασιλιάς Αρθούρος: Ο Θρύλος του Σπαθιού» πρόκειται για μια ταινία επικής φαντασίας και δράσης του 2017, σε σκηνοθεσία του Γκάι Ρίτσι, που συνέγραψε το σενάριο μαζί με τους Τζόμπι Χάραλντ και Λάιονελ Γουίγραμ, βασισμένο σε ιστορία των Χάραλντ και Ντέιβιντ Ντόμπκιν. Η ταινία αφηγείται την προέλευση του βασιλιά Αρθούρου, ο οποίος ανακαλύπτει τη μοίρα του όταν τραβάει το Σπαθί της Λίθου και ενώ γίνεται ηγέτης μιας ομάδας επαναστατών αντιμετωπίζει τον τυραννικό θείο του, τον Βόρτιγκερν. Ο Αρθούρος ενσαρκώνεται από τον Τσάρλι Χάνναμ, ενώ ο Βόρτιγκερν από τον Τζουντ Λο. Σημαντικοί υποστηρικτικοί χαρακτήρες είναι η μάγισσα (Άστριντ Μπερζέ-Φρισμπέι), ο Σερ Μπεδίβερ (Τζιμόν Χουνσού) και άλλοι μέλη της αντίστασης, που πλαισιώνουν τον ήρωα σε μια ιστορία εκδίκησης, μαγείας και αναζήτησης της αυτογνωσίας.
Η ταινία ξεκινά με την ανατροπή του βασιλιά Ούθερ Πενδράγκον από τον αδίστακτο Βόρτιγκερν, τη δολοφονία της μητέρας του Αρθούρου και την απόδραση του νεαρού στο Λονδίνιουμ, όπου μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον σκληρό, αλλά γεμάτο επιβίωση και αυτοσχεδιασμό. Η αφήγηση συνδυάζει τις περιπέτειες του Αρθούρου με την πολιτική και μαγική άνοδο του Βόρτιγκερν, ενώ η μάγισσα και οι σύντροφοί του προσπαθούν να επαναφέρουν τη δικαιοσύνη. Το σπαθί γίνεται σύμβολο δύναμης και μοίρας, ενώ η ταινία καταλήγει στην επαναφορά του Αρθούρου στο θρόνο και στην ίδρυση της Στρογγυλής Τράπεζας, προϊδεάζοντας για μελλοντική συνέχεια που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της κακής πορείας στο box office.
Κριτικά, η ταινία παρουσιάζει τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του σινεμά του Γκάι Ρίτσι. Από τη μία, η σκηνοθεσία είναι γεμάτη ενέργεια, ρυθμό και στιλιστικές πινελιές που δημιουργούν μια σύγχρονη, σχεδόν «street wise» εκδοχή του θρύλου. Οι σκηνές δράσης και οι ψηφιακές υπερβολές προσφέρουν έντονη οπτική ψυχαγωγία, ενώ η προσέγγιση του Αρθούρου ως αντιήρωα που μεγαλώνει σε πορνείο δίνει μια φρέσκια, ωμή διάσταση στο παραδοσιακό αφήγημα. Από την άλλη, η υπερβολική ταχύτητα του μοντάζ, τα πυκνά CGI και η ασταθής αφήγηση δυσκολεύουν τον θεατή να συνδεθεί με τους χαρακτήρες και να απολαύσει το δράμα. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες και οι μυθολογικοί σύμβουλοι, όπως η Κυρά της Λίμνης και ο Μέρλιν, χρησιμοποιούνται περισσότερο για να ενισχύσουν τον ήρωα παρά ως αυτόνομες παρουσίες, με αποτέλεσμα να χάνεται μέρος της μυθικής ατμόσφαιρας.
Παρά την εμπορική αποτυχία, η ταινία διαθέτει ενδιαφέροντα σημεία όπως η ενσωμάτωση πολιτικών συμβολισμών και η προσπάθεια ανανέωσης ενός γνωστού μύθου με έντονο προσωπικό στυλ σκηνοθέτη. Το έργο θυμίζει τις μεθόδους που είχε χρησιμοποιήσει ο Ρίτσι στο franchise του Σέρλοκ Χολμς, αλλά εδώ η ένταση και η οπτική υπερβολή συχνά υπερβαίνουν την αφήγηση. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ταινία που αποζητά την ψυχαγωγία και την οπτική αίσθηση, περισσότερο παρά τη δραματική σύνδεση με τους ήρωες, αλλά παραμένει γοητευτική για όσους εκτιμούν το στιλιζαρισμένο και ακανόνιστο, αλλά πάντα ενεργητικό σινεμά του Ρίτσι.
Συνολικά, το King Arthur: Ο Θρύλος του Σπαθιού είναι ένα υπερθέαμα επικής φαντασίας, με ενδιαφέρουσες στιγμές δράσης και στιλιστική τόλμη, που όμως υποφέρει από προβλήματα ρυθμού, επιφανειακούς χαρακτήρες και υπερβολή στα οπτικά εφέ. Αντιπροσωπεύει το προσωπικό σινεμά του Ρίτσι: αμφιλεγόμενο, θορυβώδες, αλλά με μια ιδιαίτερη γοητεία και μια ξεχωριστή αίσθηση περιπέτειας που δεν συναντάται συχνά στις κλασικές blockbuster παραγωγές.
About The Author
