«Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ κάτι πιο εφιαλτικό». Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο 19χρονος Τζιάνι τη νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου προς την 1η Ιανουαρίου, όταν το μπαρ «Le Constellation» στο Κραν Μοντανά μετατράπηκε σε παγίδα θανάτου.
Το κατάστημα τυλίχτηκε στις φλόγες μέσα σε ελάχιστα λεπτά, αφήνοντας πίσω του δεκάδες θύματα και εικόνες που, όπως λέει ο ίδιος, «δεν σβήνουν από το μυαλό».
Ο Τζιάνι, φοιτητής μηχανολόγος μηχανικός και κάτοικος Γενεύης, ήταν από τους πρώτους πολίτες που έσπευσαν να βοηθήσουν. Όπως αφηγείται, όλα συνέβησαν λίγο μετά τη 1:40 τα ξημερώματα. «Μια φίλη μου θα πήγαινε στο Constellation. Έφτασε πέντε λεπτά μετά την έκρηξη. Άκουσε δυνατούς κρότους και είδε φωτιά παντού», λέει.
Παρότι η Πυροσβεστική έφτασε σχετικά γρήγορα, ο νεαρός περιγράφει σοβαρές καθυστερήσεις στα ασθενοφόρα. «Άνθρωποι κείτονταν στο έδαφος, καμένοι, παραμορφωμένοι, κάποιοι χωρίς ρούχα. Ήταν αδύνατο να μην το δεις».
🔴 EN DIRECT
— BFM (@BFMTV) January 1, 2026
DOCUMENT BFMTV. Crans-Montana: une photo du bar prise par une rescapée avant l'incendie mortelhttps://t.co/nRcLyMMLLX pic.twitter.com/Yxqa0NXgZg
Έχοντας κάποια εμπειρία από την πολιτική άμυνα, προσφέρθηκε να βοηθήσει τους πυροσβέστες. «Δεν ήταν αρκετοί. Όσο προχωρούσαμε, τόσο χειρότερες ήταν οι εικόνες. Σοβαρά εγκαύματα, πρόσωπα αγνώριστα, ρούχα λιωμένα πάνω στο δέρμα. Ο αριθμός των βαριά τραυματισμένων ήταν τεράστιος».
Σε αρκετές περιπτώσεις, όπως περιγράφει, αναγκάστηκαν να αφήσουν τραυματίες στο έδαφος για να επιστρέψουν στο φλεγόμενο κτίριο. «Βλέπαμε ανθρώπους σχεδόν διαμελισμένους, που δεν ανταποκρίνονταν πια. Είδα πολλούς να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια μου».
Οι επιχειρήσεις διάσωσης διήρκεσαν έως τις πρώτες πρωινές ώρες, υπό θερμοκρασίες -11 βαθμών Κελσίου. «Έτρεχα σε κοντινά μπαρ για να βρω κουβέρτες. Ο πανικός ήταν απόλυτος. Δεν ξεχώριζες παιδί από ενήλικα, άνδρα από γυναίκα. Ήταν όλοι αγνώριστοι».
Παρά τη φρίκη, ο 19χρονος πιστεύει πως έσωσε ζωές. «Είμαι σίγουρος ότι βοήθησα ανθρώπους. Ελάχιστοι πολίτες ήρθαν να βοηθήσουν. Ακόμα και οι επαγγελματίες λύγιζαν. Είδα πυροσβέστες να κλαίνε. Ήταν χειρότερο από ταινία τρόμου».
Ακόμα και σήμερα, δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει όσα έζησε. «Η αδρεναλίνη με κράτησε όρθιο όλη τη νύχτα. Κανείς δεν μου πρόσφερε ιατρική ή ψυχολογική βοήθεια, παρότι ήμουν εκτεθειμένος στον καπνό. Ο μόνος που μου μίλησε ήταν ένας αστυνομικός, για να μου ζητήσει να αποχωρήσω».
