Με το που ακούστηκε η λέξη «κίνημα-κόμμα» από το στόμα της Καρυστιανού, το πολιτικό σύστημα αντέδρασε όπως πάντα. Όχι με απορία, όχι με επιχειρήματα, αλλά με Πανικό και προσπάθεια αποδόμησης.
Η Καρυστιανού άνοιξε τα χαρτιά της και ξαφνικά υπουργοί, εκπρόσωποι, σχολιαστές και επαγγελματίες της ηθικής βγήκαν από τα λαγούμια τους για να την «συνετίσουν».
Όχι γιατί φοβούνται την πολιτική της πρόταση (αυτή ακόμα δεν υπάρχει), αλλά γιατί φοβούνται το σύμβολο: Μια γυναίκα έξω από το σύστημα, χωρίς κομματικό παρελθόν, χωρίς άδεια από κανέναν, που τόλμησε να αγγίξει το μοναδικό ταμπού της μεταπολίτευσης, το δικαίωμα να μπαίνουν στην πολιτική μόνο όσοι έχουν ήδη λερωθεί μέσα της. Και έτσι, πριν καν στηθεί κάλπη, στήθηκε το γνώριμο εκτελεστικό απόσπασμα: χαρακτηρισμοί, υπονοούμενα, «αγνές» ανησυχίες και μια χορωδία ανθρώπων που δεν συγκινήθηκαν ποτέ από τον πόνο, αλλά ενοχλήθηκαν θανάσιμα από την πιθανότητα να μην τον ελέγχουν.
Από τον Βελόπουλο και τον Άδωνη, μέχρι τα γιουσουφάκια του Τσίπρα, τον Πολάκη, το ΚΚΕ και όλα τα συστημικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Όλοι μαζί σαν καλοκουρδισμένη ορχήστρα έχουν πάθει παροξυσμό πανικού και μόνο στην ιδέα ότι η Μαρία Καρυστιανού θα μπορούσε να ηγηθεί ενός κόμματος. Άνθρωποι που δεν βρήκαν ούτε λέξη για τις ευθύνες, τη συγκάλυψη και το έγκλημα, ξαφνικά ανακάλυψαν τη θεσμικότητα, την «ηθική της πολιτικής» ακόμα και τον κίνδυνο για τη δημοκρατία τολμώντας να την χαρακτηρίσουν ακροδεξιά και ψεκασμένη. Όχι επειδή τους ενόχλησε κάτι που είπε αλλά επειδή τους τρόμαξε το ενδεχόμενο να μπει στην πολιτική κάποια που δεν τους χρωστάει τίποτα και δεν προέρχεται από το ίδιο φθαρμένο εργοστάσιο εξουσίας.
Και κάπως έτσι, η Μαρία Καρυστιανού θυμίζει την Khaleesi πριν πατήσει το πόδι της στο Γουέστερος. Όχι βασίλισσα από γενιά εξουσίας, όχι προϊόν μηχανισμών, αλλά μια γυναίκα που γεννήθηκε πολιτικά μέσα από τη φωτιά και την απώλεια.
Την περιγελούσαν, την υποτίμησαν μέχρι τη στιγμή που κατάλαβαν ότι δεν ζητά άδεια για να υπάρξει. Δεν κρατά σκήπτρο, κρατά μνήμη.
Δεν έχει δράκους, έχει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο για το σύστημα: Ψάχνει την αλήθεια και επιζητά δικαιοσύνη. Και όπως κάθε καθεστώς τρέμει όχι αυτόν που φωνάζει αλλά εκείνον που δεν του ανήκει, έτσι και εδώ ο πανικός δεν γεννήθηκε από μια ανακοίνωση κόμματος, αλλά από την υποψία ότι η ιστορία μπορεί έστω για λίγο να ξεφύγει από τα χέρια των «δικαιωματικά κυβερνώντων».
Γιατί, όπως έμαθαν αργά οι άρχοντες του Γουέστερος στο Game of Thrones, η φωτιά δεν ρωτά ποιος έχει σειρά, αλλά έρχεται όταν την καλέσεις.
