Σαν σήμερα, το 1996, η κρίση στα Ίμια φτάνει στο πιο επικίνδυνο σημείο της και το Αιγαίο περνά σε μια νύχτα όπου οι κινήσεις στο πεδίο μετρούν περισσότερο από τις ανακοινώσεις.
Η απόβαση Τούρκων κομάντος στη μία από τις βραχονησίδες αλλάζει ριζικά τους κανόνες του παιχνιδιού. Η κρίση, που είχε ξεκινήσει εβδομάδες νωρίτερα από ένα ναυτικό περιστατικό και μια αλυσίδα διπλωματικών διακοινώσεων, περνά πλέον από τις λέξεις στα γεγονότα. Τα πολεμικά πλοία Ελλάδας και Τουρκίας βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής, σε διάταξη που δεν αφήνει περιθώρια για λάθος.
Μέσα στη νύχτα, ελικόπτερο του Πολεμικό Ναυτικό απονηώνεται για αποστολή αναγνώρισης. Λίγο αργότερα, το ελικόπτερο πέφτει στη θάλασσα, αφήνοντας πίσω του τρεις νεκρούς:
τον υποπλοίαρχο Χριστόδουλος Καραθανάσης,
τον υποπλοίαρχο Παναγιώτης Βλαχάκος
και τον αρχικελευστή Έκτορας Γιαλοψός.
Η επίσημη εκδοχή αποδίδει την πτώση σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες και τις εξαιρετικά απαιτητικές συνθήκες της αποστολής. Ωστόσο, η υπόθεση δεν έπαψε ποτέ να προκαλεί ερωτήματα και συζητήσεις, επιστρέφοντας κατά καιρούς στη δημόσια σφαίρα ως ένα ανοικτό τραύμα.
Η αποκλιμάκωση έρχεται τελικά μέσω έντονης αμερικανικής διαμεσολάβησης, με τη φόρμουλα που έμεινε στην Ιστορία:
«No ships, no troops, no flags» –
«όχι πλοία, όχι στρατεύματα, όχι σημαίες».
Η περιοχή επιστρέφει στο προ της κρίσης καθεστώς, όμως το πολιτικό και συμβολικό αποτύπωμα της νύχτας των Ιμίων παραμένει. Μαζί του και η συζήτηση που ακολούθησε στην Ελλάδα, ακόμη και για τη φράση του τότε πρωθυπουργού Κώστας Σημίτης:
«Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών».
Μια φράση που για πολλούς σφράγισε όχι μόνο την κρίση, αλλά και μια ολόκληρη εποχή.
About The Author
