Στις 5 Φεβρουαρίου 1971 ξεκίνησε επίσημα τη λειτουργία του το Καζίνο της Πάρνηθας, ένα από τα πιο εμβληματικά και αμφιλεγόμενα έργα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Το συγκρότημα, γνωστό διεθνώς ως Mont Parnes – ονομασία που αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο – σχεδιάστηκε αρχικά ως πολυτελές ξενοδοχείο που θα λειτουργούσε ως «ατμομηχανή» για την ανάπτυξη του ελληνικού τουρισμού.
Η ιδέα γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’50, στο πλαίσιο του φιλόδοξου σχεδίου των κυβερνήσεων Καραμανλή για τη δημιουργία σύγχρονων τουριστικών υποδομών. Η επιλογή της Πάρνηθας, μόλις λίγα χιλιόμετρα από την Αθήνα και σε υψόμετρο 1.078 μέτρων, θεωρήθηκε στρατηγική: εύκολη πρόσβαση, φυσικό τοπίο και προοπτική δημιουργίας ενός πρότυπου ορεινού κέντρου αναψυχής.
Η αρχιτεκτονική μελέτη ανατέθηκε στον Παύλο Μυλωνά, έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μοντερνιστές αρχιτέκτονες. Το κτίριο, που άρχισε να υψώνεται το 1959 μέσα σε δάσος εκατοντάδων στρεμμάτων, δίχασε από την πρώτη στιγμή την κοινή γνώμη. Άλλοι το χαρακτήρισαν αρχιτεκτονικό στολίδι και σύμβολο προόδου, ενώ άλλοι το κατήγγειλαν ως υπερβολικό, ακριβό και κοινωνικά προκλητικό.
Τα λαμπερά εγκαίνια του ξενοδοχείου πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο του 1961, παρουσία της πολιτικής, πνευματικής και καλλιτεχνικής ελίτ της εποχής, αλλά η εμπορική του πορεία δεν δικαίωσε τις προσδοκίες. Το πολυτελές ξενοδοχείο δεν κατάφερε να προσελκύσει σταθερά το κοινό στο οποίο απευθυνόταν και σύντομα μετατράπηκε σε οικονομικό βάρος για τον ΕΟΤ.
Η καμπή ήρθε στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν αποφασίστηκε η μετατροπή του σε καζίνο. Το 1969 το συγκρότημα παραχωρήθηκε στον επιχειρηματία Φρίξο Δημητρίου, ο οποίος προχώρησε σε εκτεταμένες αλλαγές, αλλοιώνοντας σε μεγάλο βαθμό τον αρχικό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα. Στις 5 Φεβρουαρίου 1971, το Καζίνο της Πάρνηθας άνοιξε τις πόρτες του και γνώρισε άμεσα τεράστια απήχηση στο αθηναϊκό κοινό.
Η φράση «πάμε στο βουνό» απέκτησε νέο νόημα, ενώ η πρόσβαση στο καζίνο – αρχικά αυστηρά ελεγχόμενη – έγινε ευκολότερη με την κατασκευή του τελεφερίκ. Το 1974 το συγκρότημα εγκατέλειψε οριστικά τη ξενοδοχειακή του χρήση και αφοσιώθηκε αποκλειστικά στον τζόγο.
Τα επόμενα χρόνια το Καζίνο της Πάρνηθας πέρασε από διαφορετικές φάσεις διαχείρισης, ιδιωτικοποιήσεις και απώλεια της παλιάς του αίγλης, ειδικά μετά την ίδρυση νέων καζίνο κοντά στην Αθήνα. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει μέχρι σήμερα ένα τοπόσημο, φορτισμένο με ιστορία, πολιτικές αντιπαραθέσεις και μνήμες μιας άλλης Ελλάδας.
About The Author
