Σαν σήμερα, 3 Φεβρουαρίου 2006, ο Άλεξ Μεσχισβίλι θα έκλεινε τα 31 του χρόνια. Αντί γι’ αυτό, συμπληρώνονται 20 χρόνια από το βράδυ που ο 11χρονος χάθηκε στη Βέροια και δεν βρέθηκε ποτέ. Μια υπόθεση που πέρασε από εξονυχιστικές έρευνες, αντιφατικές καταθέσεις και δικαστικές αποφάσεις για ανήλικους που κρίθηκαν υπεύθυνοι, χωρίς όμως να βρεθεί ποτέ το πιο κρίσιμο στοιχείο: η σορός του παιδιού.
Το χρονικό της εξαφάνισης
Ήταν μεταξύ 19:00 και 20:00 όταν ο Άλεξ αποχώρησε από το κλειστό γυμναστήριο της Ελιάς. Σύμφωνα με όσα καταγράφηκαν τότε, κατευθυνόταν προς το πρακτορείο ΟΠΑΠ όπου εργαζόταν ο πατριός του. Δεν έφτασε ποτέ. Η οικογένεια δήλωσε άμεσα την εξαφάνιση και η πόλη άρχισε να «χτενίζεται» από κατοίκους και Αρχές. Η αγωνία μετατράπηκε μέσα σε ώρες σε συλλογικό σοκ.
Οι πρώτες πληροφορίες οδήγησαν σε μια παρέα παιδιών που είχε βρεθεί μαζί του εκείνο το απόγευμα. Αρχικά δήλωσαν άγνοια. Μήνες αργότερα, μετά από νέες μαρτυρίες και συγκρίσεις άλλοθι, οι καταθέσεις άλλαξαν και η έρευνα στράφηκε σε σενάριο θανατηφόρας επίθεσης από συνομηλίκους.
Η έρευνα, οι ανατροπές και η «χαμένη» αλήθεια
Στην πορεία καταγράφηκαν ομολογίες και ανακλήσεις, ενώ αργότερα παιδιά που ενεπλάκησαν υποστήριξαν ότι πιέστηκαν στις ανακρίσεις. Η δικογραφία επέστρεψε για συμπληρωματική διερεύνηση, καθώς τα ερωτήματα πλήθαιναν.
Μεταξύ των ισχυρισμών που ήρθαν στο φως ήταν και εκείνος ότι η σορός μεταφέρθηκε με οικοδομικό καρότσι από ακατοίκητο σπίτι στο ρέμα της Μπαρμπούτας. Παρά τις έρευνες, καμία εκδοχή δεν οδήγησε σε οριστική απάντηση, αφήνοντας την υπόθεση μετέωρη ανάμεσα στη δικαστική βεβαιότητα για ευθύνη και στην απουσία αδιάσειστου ευρήματος.
Η δικαστική κατάληξη και τα ανοιχτά ερωτήματα
Τον Φεβρουάριο του 2009, το Μονομελές Δικαστήριο Ανηλίκων Θεσσαλονίκης έκρινε ένοχους πέντε ανήλικους για μη σκοπούμενη θανατηφόρα σωματική βλάβη και περιύβριση νεκρού, επιβάλλοντας αναμορφωτικά και θεραπευτικά μέτρα έως την ενηλικίωση. Σε μεταγενέστερες εξελίξεις καταγράφηκε και καταδίκη συγγενικού προσώπου δύο ανηλίκων για υπόθαλψη εγκληματία και ψευδορκία.
Η μητέρα του Άλεξ, Νατέλα, κατέθετε επανειλημμένα την αγανάκτησή της για τη μακρόχρονη ταλαιπωρία και τη σιωπή που –όπως έλεγε– σκέπαζε την αλήθεια. Κι όμως, το βασικό ερώτημα έμεινε αναπάντητο: πού βρίσκεται ο Άλεξ.
Το αποτύπωμα μιας υπόθεσης
Η υπόθεση Μεσχισβίλι έφερε στο προσκήνιο, με ωμό τρόπο, την ανήλικη βία, τον σχολικό εκφοβισμό και την περιθωριοποίηση ενός παιδιού γεωργιανής καταγωγής σε μια μικρή πόλη. Σε μια εποχή που ο όρος «bullying» δεν είχε ακόμη περάσει στο δημόσιο λεξιλόγιο, λειτούργησε ως σκοτεινή προειδοποίηση: η βία μεταξύ ανηλίκων μπορεί να ξεφύγει και να γίνει μη αναστρέψιμη τραγωδία.
Είκοσι χρόνια μετά, το όνομα του Άλεξ παραμένει σύμβολο μιας διπλής απώλειας: ενός παιδιού που χάθηκε και μιας οικογένειας που δεν μπόρεσε να πει το τελευταίο αντίο. Μια ιστορία που δεν «κλείνει» ποτέ – και επιστρέφει κάθε φορά που η κοινωνία αναμετριέται με το ερώτημα: πώς γίνεται ένα παιδί να χαθεί δίπλα μας.
About The Author
