Η ταινία Breaker! Breaker! αποτελεί την πρώτη ταινία όπου πρωταγωνιστεί ο Τσακ Νόρις και, ταυτόχρονα, ένα χαρακτηριστικό δείγμα της κινηματογραφικής παραγωγής χαμηλού προϋπολογισμού που άνθησε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη δεκαετία του 1970. Πρόκειται για μια τυπική exploitation παραγωγή της εποχής, σε μια περίοδο κατά την οποία το λαϊκό θέαμα, η κουλτούρα των αυτοκινητοδρόμων και η εικόνα του μοναχικού άνδρα που αντιστέκεται σε ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας συνδέθηκαν στενά με τις αγωνίες και τις φαντασιώσεις ενός ευρύτερου κοινού. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί την απαρχή της πορείας του ως κινηματογραφικού ήρωα δράσης, πριν ακόμη διαμορφωθεί η εμβληματική εικόνα του σκληροτράχηλου εκδικητή και βετεράνου του Βιετνάμ που θα τον καθιέρωνε σε επόμενες παραγωγές της δεκαετίας του 1980, ενώ η ιστορική σημασία της ταινίας παραμένει περιορισμένη αλλά υπαρκτή, κυρίως ως το πρώιμο στάδιο αυτής της πορείας.
Η ταινία, σε σκηνοθεσία του Don Hulette το 1977, έχει διάρκεια περίπου ογδόντα πέντε λεπτών και εντάσσεται στο ευρύτερο ρεύμα των ταινιών δράσης που κυριάρχησε εκείνη την εποχή, δηλαδή σε παραγωγές που βασίζονταν σε δημοφιλή θέματα της περιόδου, με απλά και κατανοητά, πολλές φορές στο όριο του γελοίου, αφηγηματικά σχήματα και έντονα οπτικά ή θεματικά στοιχεία που προσέλκυαν θεατές χωρίς την ανάγκη υψηλού προϋπολογισμού ή σύνθετης δραματουργίας. Με τα χρόνια, η ταινία απέκτησε τη φήμη ενός έργου χαρακτηριστικού για τους φίλους του συγκεκριμένου είδους, που συνδυάζει τη γουέστερν θεματική και αισθητική με τις ταινίες δρόμου και τις πολεμικές τέχνες που γνώρισαν ανάπτυξη εκείνη την εποχή. Παρά το γεγονός ότι δεν ανήκει στις παραγωγές πρώτης γραμμής, αντικατοπτρίζει με σχετική ειλικρίνεια το πνεύμα μιας εποχής κατά την οποία η κινηματογραφική βιομηχανία αναζητούσε νέους τρόπους να απευθυνθεί στο κοινό των επαρχιακών αιθουσών και των drive-in.
Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τον Τζέι Ντι Ντόους, έναν έμπειρο οδηγό φορτηγού και γνώστη της πολεμικής τέχνης του καράτε, ο οποίος αναγκάζεται να εγκαταλείψει την καθημερινή του ρουτίνα όταν πληροφορείται την εξαφάνιση του νεότερου αδελφού του, Μπίλι, κατά τη διάρκεια του πρώτου του μοναχικού ταξιδιού στους αμερικανικούς αυτοκινητοδρόμους. Η αναζήτηση του αγνοούμενου αδελφού τον οδηγεί σε μια απομονωμένη κωμόπολη της αμερικανικής ερήμου, όπου λειτουργεί ένα κλειστό σύστημα εξουσίας υπό τον έλεγχο ενός διεφθαρμένου δικαστή, ο οποίος πίνει από το πρωί μέχρι το βράδυ και εξοντώνει όσους του στέκονται εμπόδιο ή δεν ακολουθούν τους κανόνες του, καθώς και μιας ομάδας τοπικών αστυνομικών που εκμεταλλεύονται τους διερχόμενους οδηγούς φορτηγών, συλλαμβάνοντάς τους με κατασκευασμένες κατηγορίες και αφαιρώντας την περιουσία τους. Η σύγκρουση που ακολουθεί δεν είναι μόνο προσωπική αλλά και συμβολική, καθώς ο πρωταγωνιστής αντιπροσωπεύει τον απλό εργαζόμενο και διαβάτη που αντιστέκεται σε ένα διεφθαρμένο σύστημα, ένα μοτίβο που εμφανίζεται συχνά στον αμερικανικό λαϊκό κινηματογράφο της περιόδου.
Αισθητικά και θεματικά, η ταινία αποτυπώνει με χαρακτηριστικό τρόπο την ατμόσφαιρα των παραγωγών της δεκαετίας του 1970, όπου η δράση, η ταχύτητα, η βία και η εικόνα της ανδρικής δύναμης αποτελούσαν βασικά στοιχεία της κινηματογραφικής αφήγησης. Ταυτόχρονα, χωρίς να το επιδιώκουν, τα έργα αυτά αναπαριστούν την κοινωνική ανασφάλεια που επικρατούσε μετά την κρίση του πετρελαίου, την ήττα στο Βιετνάμ και την απογοήτευση από τη λειτουργία των θεσμών — μια ενδιαφέρουσα αντίφαση, αφού τέτοια έργα είναι συντηρητικά στη βάση τους, αν και διασκεδαστικά. Ο νεαρός τότε Νόρις εμφανίζεται με μια πρώτη μορφή που προοικονομεί τα μεταγενέστερα χαρακτηριστικά της δημόσιας και καλλιτεχνικής εικόνας του, παρουσιάζοντας έναν λιγότερο στιλιζαρισμένο χαρακτήρα, του οποίου η δύναμη βασίζεται περισσότερο στην εντιμότητα, στην ευστροφία και στην αυθεντικότητα της πολεμικής τέχνης παρά σε θεαματικά ειδικά εφέ.
Η απλότητα της ταινίας συνδέεται άμεσα με τη δημοτικότητα της κουλτούρας των οδηγών φορτηγών και των ασυρμάτων επικοινωνίας της εποχής, ένα κοινωνικό φαινόμενο που μετατράπηκε σε κινηματογραφικό θέμα και γέννησε παρόμοιες παραγωγές. Ενδεικτικά, ταινίες όπως το Convoy και το Smokey and the Bandit αξιοποίησαν την ίδια θεματική του δρόμου και της σύγκρουσης με την εξουσία σε μια πιο εμπορική, ιδεολογική και τεχνικά ολοκληρωμένη μορφή. Ωστόσο, σε αντίθεση με αυτές τις παραγωγές, η συγκεκριμένη ταινία διατηρεί μια σχεδόν αφελή απλότητα, η οποία σήμερα λειτουργεί λιγότερο ως καλλιτεχνικό έργο και περισσότερο ως ιστορικό τεκμήριο μιας εποχής όπου ο κινηματογράφος μπορούσε να παραχθεί γρήγορα, με περιορισμένα μέσα αλλά με σαφή στόχευση στο λαϊκό κοινό. Με αυτή την έννοια, οι ταινίες αυτού του τύπου λειτούργησαν ως απλές αφηγήσεις της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας, προσφέροντας στο κοινό μια μορφή κινηματογραφικής κάθαρσης που βασιζόταν στην άμεση δικαιοσύνη και στην ατομική δράση.
Η κριτική υποδοχή της ταινίας από τον Τύπο υπήρξε δίκαια και αυστηρή, καθώς η εφημερίδα The New York Times χαρακτήρισε το έργο «πρόχειρο» και επισήμανε τη «ξύλινη σκηνοθεσία» και το «ανώριμο καστ», ενώ η εφημερίδα Los Angeles Times το περιέγραψε ως «ένα πολυλογάδικο, μελοδραματικό υβρίδιο εκμετάλλευσης θεμάτων», υπογραμμίζοντας την αδυναμία του να ισορροπήσει ανάμεσα στη δράση και στο δραματικό στοιχείο. Παρ’ όλα αυτά, η αρνητική αυτή κριτική δεν εμπόδισε την ταινία να αποκτήσει με την πάροδο των ετών μια ιδιαίτερη θέση στη μνήμη των θεατών και των φίλων του Τσακ Νόρις. Άλλωστε, ο ίδιος ο Νόρις δεν υπήρξε ιδιαίτερα περήφανος για την ταινία, ωστόσο το 1981 δήλωσε ότι αποτελούσε την αγαπημένη ταινία του πατέρα του και ότι του «έφερε πολλά χρήματα».
About The Author
