Μια νέα επιστημονική μελέτη επιχειρεί να δώσει απάντηση σε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του Στόουνχεντζ, προτείνοντας ότι η περίφημη «Πέτρα του Βωμού» έφτασε στη νότια Αγγλία έπειτα από ένα ταξίδι εκατοντάδων χιλιομέτρων, στο οποίο συνέβαλαν τόσο οι παγετώνες όσο και οι προϊστορικοί άνθρωποι.
Ερευνητές από το Sheffield Hallam University και το Curtin University υποστηρίζουν ότι ο γιγαντιαίος μονόλιθος από ψαμμίτη, βάρους περίπου έξι τόνων, μεταφέρθηκε αρχικά από παγετώνες κατά την τελευταία Εποχή των Παγετώνων και στη συνέχεια από νεολιθικές κοινότητες μέχρι το σημείο όπου βρίσκεται σήμερα.
Ένα ταξίδι 700 χιλιομέτρων
Η λεγόμενη «Πέτρα του Βωμού» εκτιμάται ότι προέρχεται από τη λεκάνη του Ορκάντιαν στη βορειοανατολική Σκωτία, περίπου 700 χιλιόμετρα μακριά από το Στόουνχεντζ.
Για δεκαετίες οι επιστήμονες προσπαθούν να εξηγήσουν πώς ένας τόσο ογκώδης βράχος μεταφέρθηκε σε τόσο μεγάλη απόσταση κατά τη Νεολιθική εποχή.
Ο ρόλος της χαμένης Doggerland
Η νέα θεωρία υποστηρίζει ότι οι παγετώνες μετέφεραν τον βράχο έως την περιοχή της Doggerland, μιας τεράστιας προϊστορικής έκτασης που ένωνε κάποτε τη Βρετανία με την ηπειρωτική Ευρώπη και σήμερα βρίσκεται κάτω από τα νερά της Βόρειας Θάλασσας.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι κάτοικοι της περιοχής θεωρούσαν την πέτρα ιδιαίτερα σημαντική και επέλεξαν να τη μετακινήσουν όταν η στάθμη της θάλασσας άρχισε να ανεβαίνει εξαιτίας της τήξης των πάγων.
Η κλιματική αλλαγή και το Στόουνχεντζ
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα της μελέτης είναι ότι η δημιουργία του Στόουνχεντζ ίσως συνδέεται έμμεσα με τις κλιματικές αλλαγές της εποχής.
Η βύθιση της Doggerland πιθανότατα προκάλεσε μετακινήσεις πληθυσμών, οι οποίοι μετέφεραν μαζί τους σημαντικά αντικείμενα και πολιτισμικά σύμβολα, όπως η Πέτρα του Βωμού.
Ένα τεράστιο εγχείρημα
Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι δεν υπήρχε φυσική παγετωνική διαδρομή που να οδηγεί απευθείας στο Στόουνχεντζ, γεγονός που σημαίνει ότι μεγάλο μέρος της μεταφοράς έγινε από ανθρώπους.
Η διαδικασία πιθανότατα περιλάμβανε συνδυασμό χερσαίων, ποτάμιων και παράκτιων διαδρομών και απαιτούσε υψηλό επίπεδο οργάνωσης, συνεργασίας και συντονισμού μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων της Νεολιθικής περιόδου.
Ένα μυστήριο που παραμένει ζωντανό
Παρότι η νέα έρευνα δεν λύνει οριστικά το αίνιγμα του Στόουνχεντζ, προσφέρει μια νέα και συναρπαστική ερμηνεία για την προέλευση ενός από τα σημαντικότερα προϊστορικά μνημεία του κόσμου.
Η ιστορία του Στόουνχεντζ ίσως να μην είναι μόνο μια ιστορία αρχιτεκτονικής και τελετουργίας, αλλά και ένα από τα πρώτα παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο οι ανθρώπινες κοινωνίες προσαρμόστηκαν στις μεγάλες περιβαλλοντικές αλλαγές.
About The Author
