Πολλοί κηδεμόνες πιστεύουν ότι τα μικρόσωμα σκυλιά γαβγίζουν περισσότερο επειδή προσπαθούν να αντισταθμίσουν το μέγεθός τους. Η πραγματική εξήγηση, όμως, είναι πιο σύνθετη και συνδέεται με τη γενετική, τον φόβο, την ανατροφή και –σε μεγάλο βαθμό– τη συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί τους.
Οι σκύλοι εξημερώθηκαν πριν από περίπου 15.000 έως 30.000 χρόνια, αλλά οι περισσότερες σύγχρονες φυλές δημιουργήθηκαν μέσα στους τελευταίους δύο αιώνες. Σε αυτό το διάστημα επιλέχθηκαν για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, από τη φύλαξη και το κυνήγι μέχρι την καθοδήγηση κοπαδιών.
Η καταγωγή μπορεί επομένως να επηρεάζει ορισμένες έμφυτες τάσεις, δεν καθορίζει όμως ολοκληρωτικά τη συμπεριφορά ενός σκύλου.
Η φυλή δεν προβλέπει την προσωπικότητα
Μεγάλη γενετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science έδειξε ότι η φυλή εξηγεί μόλις το 9% των διαφορών στη συμπεριφορά μεταξύ μεμονωμένων σκύλων.
Ορισμένα χαρακτηριστικά, όπως η ανταπόκριση στις ανθρώπινες εντολές ή η τάση για καταδίωξη και επαναφορά αντικειμένων, εμφανίζουν κληρονομική συνιστώσα. Ωστόσο, ακόμη και ανάμεσα σε σκύλους της ίδιας φυλής καταγράφονται μεγάλες διαφορές.
Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές του Broad Institute, η ηλικία, το φύλο, οι εμπειρίες, η κοινωνικοποίηση, το περιβάλλον και η εκπαίδευση μπορούν να επηρεάσουν περισσότερο συγκεκριμένες συμπεριφορές από την ίδια τη φυλή.
Γιατί γαβγίζει ένας σκύλος
Το γάβγισμα αποτελεί φυσιολογικό τρόπο επικοινωνίας. Ένας σκύλος μπορεί να γαβγίζει επειδή:
- Φοβάται ή αισθάνεται ότι απειλείται.
- Ενθουσιάζεται όταν βλέπει ανθρώπους ή άλλα ζώα.
- Βαριέται και δεν εκτονώνει την ενέργειά του.
- Ζητά φαγητό, παιχνίδι, βόλτα ή προσοχή.
- Αντιδρά σε εξωτερικούς θορύβους.
- Προστατεύει τον χώρο του.
- Δυσκολεύεται να μείνει μόνος.
- Περιμένει κάποια επιβράβευση.
- Πονά ή αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας.
Εάν το επίμονο γάβγισμα εμφανιστεί ξαφνικά ή συνοδεύεται από άλλες αλλαγές στη συμπεριφορά, χρειάζεται αρχικά αξιολόγηση από κτηνίατρο.
Γιατί τα μικρόσωμα σκυλιά φαίνονται πιο «θορυβώδη»
Ορισμένες μικρόσωμες φυλές εκτράφηκαν ως σκύλοι προειδοποίησης μέσα σε σπίτια. Ο ρόλος τους ήταν να αντιλαμβάνονται ασυνήθιστους ήχους και κινήσεις και να ειδοποιούν τους ανθρώπους με το γάβγισμά τους.
Το μικρότερο μέγεθος μπορεί επίσης να κάνει έναν σκύλο να αισθάνεται περισσότερο ευάλωτος απέναντι σε μεγαλόσωμα ζώα, αγνώστους ή έντονους θορύβους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το γάβγισμα χρησιμοποιείται για να αυξήσει την απόσταση από κάτι που προκαλεί φόβο.
Το υψηλότερο ηχόχρωμα της φωνής των μικρόσωμων σκύλων κάνει επίσης το γάβγισμα πιο οξύ και συχνά περισσότερο αντιληπτό από το ανθρώπινο αυτί.
Ο ρόλος του κηδεμόνα
Το μέγεθος του ζώου επηρεάζει συχνά και τον τρόπο με τον οποίο το αντιμετωπίζει ο άνθρωπος. Συμπεριφορές που θα θεωρούνταν ανησυχητικές σε έναν μεγαλόσωμο σκύλο ενδέχεται να αγνοηθούν σε έναν μικρότερο, επειδή φαίνεται λιγότερο απειλητικός.
Έρευνες έχουν συσχετίσει τα προβλήματα συμπεριφοράς των μικρόσωμων σκύλων με λιγότερη εκπαίδευση, περιορισμένη κοινωνικοποίηση και διαφορετικό χειρισμό από τους κηδεμόνες τους. Ένας μικρός σκύλος μπορεί, για παράδειγμα, απλώς να σηκωθεί στην αγκαλιά αντί να διδαχθεί πώς να διαχειρίζεται ήρεμα μια δύσκολη κατάσταση.
Παράλληλα, η έλλειψη επαρκούς άσκησης και πνευματικής απασχόλησης αυξάνει την πλήξη και το άγχος, τα οποία μπορούν να ενισχύσουν το γάβγισμα.
Πώς περιορίζεται το επίμονο γάβγισμα
Το πρώτο βήμα είναι να εντοπιστεί το ερέθισμα. Διαφορετική αντιμετώπιση χρειάζεται το γάβγισμα από φόβο, διαφορετική εκείνο που προκαλείται από βαρεμάρα και διαφορετική το άγχος αποχωρισμού.
Μπορούν να βοηθήσουν:
- Καθημερινές βόλτες και σωματική άσκηση ανάλογη με τις ανάγκες του σκύλου.
- Παιχνίδια αναζήτησης τροφής και άλλες δραστηριότητες που απασχολούν το μυαλό.
- Σταθερό πρόγραμμα και επαρκής ξεκούραση.
- Περιορισμός της οπτικής επαφής με ερεθίσματα που προκαλούν συνεχή αντίδραση.
- Σύντομες και επαναλαμβανόμενες ασκήσεις εκπαίδευσης.
- Επιβράβευση της ήρεμης συμπεριφοράς με λιχουδιά, παιχνίδι ή έπαινο.
- Σταδιακή διδασκαλία μιας εντολής όπως «ήσυχα».
Οι φωνές και η τιμωρία μπορεί να αυξήσουν τον φόβο ή να κάνουν τον σκύλο να αντιληφθεί ότι ο άνθρωπος «γαβγίζει» μαζί του. Η Αμερικανική Εταιρεία Κτηνιατρικής Συμπεριφοράς Ζώων συνιστά αποκλειστικά μεθόδους εκπαίδευσης που βασίζονται στην επιβράβευση και απορρίπτει εργαλεία ή τεχνικές που προκαλούν πόνο και φόβο.
Εάν το γάβγισμα οφείλεται σε έντονο φόβο, επιθετικότητα ή άγχος αποχωρισμού, η καθοδήγηση κτηνιάτρου με εξειδίκευση στη συμπεριφορά ή πιστοποιημένου επαγγελματία εκπαιδευτή είναι απαραίτητη.
Το γάβγισμα δεν αποτελεί «κακή συνήθεια» χωρίς αιτία. Είναι ένα μήνυμα. Όσο καλύτερα κατανοούμε τι προσπαθεί να επικοινωνήσει ο σκύλος, τόσο αποτελεσματικότερα μπορούμε να τον βοηθήσουμε.
About The Author
