Αποκλεισμός με νίκη-παρακαταθήκη απέναντι στη Ράγιο, οι μνήμες του 1977 και το μεγάλο στοίχημα της συνέχειας ενόψει ΠΑΟΚ
Η εικόνα του αγώνα και το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτός διεξήχθη δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνειών: η ομάδα που αγωνιζόταν με την πλάτη στον τοίχο δεν ήταν η Ράγιο Βαγεκάνο, αλλά η ΑΕΚ. Με το βαρύ 3-0 του πρώτου αγώνα να καθορίζει τις ισορροπίες, η ελληνική ομάδα κουβαλούσε το βάρος μιας ανατροπής που για πολλούς έμοιαζε εκ των προτέρων απίθανη, σχεδόν διαδικαστική ως προς την έκβασή της. Ωστόσο, το ποδόσφαιρο δεν υπακούει πάντα στη λογική της πρόβλεψης και η ΑΕΚ φρόντισε να το αποδείξει, αγγίζοντας κάτι που θύμισε έντονα το θαύμα μιας επικής ανατροπής, αντίστοιχης με εκείνη την ανεπανάληπτη του 1977 απέναντι στην ΚΠΡ, με μεγάλο πρωταγωνιστή τότε τον Νίκο Χρηστίδη.
Η φαινομενική αντίφαση, μια ομάδα που δείχνει ανέτοιμη για ευρωπαϊκή συνέχεια αλλά ταυτόχρονα παρουσιάζει αγωνιστικό σθένος και ανταγωνιστικότητα, δεν είναι τελικά αντίφαση. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα ενός συνόλου που βρίσκεται ακόμη σε φάση οικοδόμησης. Η ΑΕΚ της φετινής περιόδου κουβαλά το βάρος των σοβαρών αποτυχιών της προηγούμενης χρονιάς, αποτυχιών που δεν ταίριαζαν ούτε στο μέγεθος ούτε στην ιστορία της. Και ακριβώς γι’ αυτό, η φετινή της πορεία αποκτά ιδιαίτερη σημασία: δεν αφορά μόνο κάποια συγκεκριμένα αποτελέσματα, αλλά την αποκατάσταση μιας αγωνιστικής ταυτότητας. Χωρίς να απαιτείται εκτενής τεχνική ανάλυση, είναι σαφές πως η υπερπροσπάθεια, η κόπωση και τα λάθη αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας. Το ουσιαστικό ερώτημα αφορά τη συνέχεια του project. Η ΑΕΚ έχει αποδείξει και στο παρελθόν ότι μπορεί να πραγματοποιεί δυναμικά ξεκινήματα, χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ιστορικό νταμπλ υπό τον Ματίας Αλμέιδα, χωρίς όμως να καταφέρνει να τα κεφαλαιοποιήσει σε βάθος χρόνου. Σε αυτό το σημείο εντοπίζεται και η ευθύνη προηγούμενων διοικήσεων, που συχνά έθεσαν άλλες προτεραιότητες πάνω από τις αγωνιστικές ανάγκες της ομάδας.
Σήμερα, υπό τη διοίκηση του Μάριου Ηλιόπουλου, διαφαίνεται μια διαφορετική προσέγγιση. Ωστόσο, ορισμένες τοποθετήσεις μετά τον αγώνα, που αφορούσαν τόσο τη διαιτησία του προηγούμενου παιχνιδιού όσο και χαρακτηρισμούς για την έδρα των αντιπάλων τη στιγμή μάλιστα που η ομάδα γνώρισε χειροκρότημα, δημιουργούν εύλογο προβληματισμό για το κατά πόσο αυτή η εικόνα διαφοροποίησης είναι ουσιαστική ή απλώς επικοινωνιακή. Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες επιλογές ρητορικής ενέχουν τον κίνδυνο να επισκιάσουν ή ακόμη και να υπονομεύσουν την αγωνιστική προσπάθεια της ομάδας.
Κατά τα άλλα, η λειτουργία της ΑΕΚ και το αν αυτή η νέα κατεύθυνση θα αποδειχθεί βιώσιμη, θα κριθεί αποκλειστικά από τη συνέπεια, τη διάρκεια και την ικανότητα διαχείρισης τόσο των επιτυχιών όσο και των δυσκολιών. Το φετινό ευρωπαϊκό ταξίδι, που ξεκίνησε το περασμένο καλοκαίρι, ολοκληρώθηκε με έναν τρόπο αντιφατικό: μια νίκη με ιστορικό χαρακτήρα, αλλά χωρίς πρόκριση. Μια πύρρειος επικράτηση που αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα, αλλά δεν αναιρεί τη συνολική πρόοδο. Με λίγα λόγια, η ΑΕΚ δεν έφτασε τυχαία έως εδώ. Αντίθετα, πέτυχε πολλά περισσότερα απ’ όσα θα προέβλεπαν ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι παρατηρητές. Βρέθηκε να διεκδικεί ταυτόχρονα μια ευρωπαϊκή διάκριση και το πρωτάθλημα, σε μια χρονιά που ξεκίνησε χωρίς τέτοιες προσδοκίες. Και αυτό από μόνο του συνιστά επιτυχία.
Το βλέμμα πλέον στρέφεται στο επερχόμενο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, στο πλαίσιο των πλέι οφ της Super League. Εκεί θα φανεί αν η ΑΕΚ διαθέτει την ωριμότητα να μετατρέψει τη δυναμική της σε ουσιαστικό διεκδικητικό πλεονέκτημα. Μια νίκη θα επιτρέψει πιο ξεκάθαρη συζήτηση για τίτλο, έστω και με συγκρατημένη αισιοδοξία, δεδομένου ότι τόσο ο Ολυμπιακός όσο και ο ΠΑΟΚ παραμένουν ισχυροί ανταγωνιστές, ακόμη κι αν δεν εντυπωσιάζουν.
Σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο φιλάθλων συνολικά, η φετινή πορεία αφήνει μια αίσθηση ικανοποίησης, ιδίως αν συνεκτιμηθεί η περσινή εικόνα. Το έργο του προπονητικού τιμ, με επικεφαλής τον Μάρκο Νίκολιτς, και της διοίκησης είναι εμφανές. Οι ίδιοι πιστώνονται τις επιτυχίες, οι ίδιοι και τις αποτυχίες, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ο αποκλεισμός από τη Ράγιο, όσο οδυνηρός κι αν ήταν, λειτούργησε και ως αναγκαίο μάθημα. Υπενθύμισε ότι στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν τελειώνει πριν το τελικό σφύριγμα. Και κάπου εκεί αρχίζει να διαμορφώνεται το αγωνιστικό «μέταλλο» μιας ομάδας. Η νοοτροπία του “fight, believe and never give up” δεν αποτελεί απλώς σύνθημα, αλλά σταδιακά ενσωματώνεται ως βασικό χαρακτηριστικό της ΑΕΚ.
Πλέον, πέρα από τα συμπεράσματα και τη συνολική αποτίμηση, υπάρχει και μια άμεση, πρακτική πρόκληση: η ανασύνταξη. Ο χρόνος μέχρι την Κυριακή είναι ελάχιστος και η ομάδα καλείται να βρει εκ νέου ανάσες, ενέργεια και την ίδια ένταση, στα όρια της αγωνιστικής πίεσης, που παρουσίασε σε αυτό το παιχνίδι. Εκεί θα φανεί όχι μόνο η φυσική αντοχή, αλλά και η πνευματική ετοιμότητα ενός συνόλου που μαθαίνει να αντέχει.
Το πραγματικό στοίχημα, ωστόσο, δεν βρίσκεται στο παρόν αλλά στο μέλλον. Όπως συμβαίνει διαχρονικά με τις ελληνικές ομάδες, το ζητούμενο είναι η διάρκεια. Να μη χαθεί η δυναμική την επόμενη χρονιά. Να υπάρξει συνέχεια και εξέλιξη. Εάν αυτό επιτευχθεί, τότε η ΑΕΚ δεν θα έχει λόγο να φοβάται κανέναν αντίπαλο. Η φετινή διαδρομή, με τις αντιφάσεις και τις κορυφώσεις της, αφήνει τελικά ένα πικρό αλλά ειλικρινές χαμόγελο. Και μαζί, μια σαφή υπενθύμιση: η ΑΕΚ, όταν λειτουργεί με συνοχή και πίστη, μπορεί να επιστρέφει εκεί όπου ιστορικά ανήκει. Συνεχίζουμε. «Εμπρός, της ΑΕΚ παλικάρια!»
Ειρηναίος Μαράκης, για την Viral Greece
About The Author
