Σήμερα στις 00:00 στην ΕΡΤ’1 και στο ERTFLIX
Ένα νεοϋορκέζικο φιλμ νουάρ με κωμικές υπνωτικές παρεκκλίσεις και τη σφραγίδα του Γούντι Άλεν
Στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1940, ένας έμπειρος ντετέκτιβ ασφαλιστικής εταιρείας και μια δυναμική ειδικός οργανωτικής αποδοτικότητας βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια υπόθεση υπνωτισμού, ερωτικής έλξης και διαδοχικών ληστειών πολύτιμων κοσμημάτων. Ο Κ.Γ. Μπριγκς, ένας κυνικός αλλά ιδιαίτερα αποτελεσματικός ερευνητής, βλέπει τη ρουτίνα του να ανατρέπεται όταν έρχεται σε σύγκρουση με τη νέα υπάλληλο, Μπέτι Αν Φιτζέραλντ, η οποία επιχειρεί να εκσυγχρονίσει τις μεθόδους της εταιρείας. Κατά τη διάρκεια ενός εταιρικού πάρτι, ένας μυστηριώδης ταχυδακτυλουργός τους υπνωτίζει, πυροδοτώντας μια σειρά γεγονότων όπου οι δύο πρωταγωνιστές, υπό την επιρροή συγκεκριμένων λέξεων-κλειδιών, μετατρέπονται σε άθελά τους δράστες ληστειών, χωρίς μνήμη των πράξεών τους.
Η κατάσταση περιπλέκεται όταν ο Μπριγκς αρχίζει να ερευνά τα ίδια εγκλήματα που διαπράττει, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται μια αμφίθυμη και φορτισμένη ερωτική σχέση ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες. Η πλοκή κινείται ανάμεσα στο φιλμ νουάρ ύφος και την κωμωδία χαρακτήρων, με στοιχεία παρωδίας και αναφορών στον κλασικό κινηματογράφο του είδους. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Γούντι Άλεν, η Έλεν Χαντ, ο Νταν Ακρόιντ και η Σαρλίζ Θερόν, ενώ τη σκηνοθεσία και το σενάριο υπογράφει ο ίδιος ο Άλεν.
Η ταινία κυκλοφόρησε το 2001 και γνώρισε μικτή υποδοχή από κριτικούς, ενώ σημείωσε περιορισμένη εμπορική επιτυχία σε σχέση με τον προϋπολογισμό της. Παρά την υποδοχή αυτή, τα τελευταία χρόνια έχει επανεκτιμηθεί από μερίδα του κοινού ως ένα χαρακτηριστικό δείγμα της αισθητικής του Γούντι Άλεν, με έμφαση στην αναπαράσταση της εποχής, τους γρήγορους διαλόγους και την ειρωνική διάθεση που διατρέχει την αφήγηση.
Ο κινηματογραφικός κόσμος που δημιουργεί η ταινία λειτουργεί περισσότερο ως ύφος παρά ως καθαρό αστυνομικό αφήγημα: ένα σκηνοθετικό παιχνίδι με το φιλμ νουάρ, όπου η ατμόσφαιρα, η μουσική και οι χαρακτήρες αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την πλοκή. Η σκηνοθετική προσέγγιση, αν και άνιση κατά τόπους, διατηρεί την υπογραφή του δημιουργού, με εμφανή την πρόθεση για ένα κομψό, αυτοσαρκαστικό κινηματογραφικό σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη επιθυμία, την αυταπάτη και την τυχαιότητα.
Συνολικά, πρόκειται για μια ταινία που, παρά τις αντιφατικές κριτικές και την υποτονική εμπορική πορεία της, παραμένει ενδιαφέρουσα στο πλαίσιο της φιλμογραφίας του Γούντι Άλεν, κυρίως για την αισθητική της συνέπεια και την ατμοσφαιρική της ανασύσταση της εποχής. Σε τελική ανάλυση, η «Κατάρα του Πράσινου Σκορπιού» μπορεί να μην συγκαταλέγεται στις πιο ισχυρές στιγμές του δημιουργού της, ωστόσο διαθέτει αναμφίβολα στιγμές γοητείας και καλοδουλεμένης κινηματογραφικής ατμόσφαιρας, που την καθιστούν μια ευχάριστη, έστω και άνιση, προσθήκη στο είδος της κωμωδίας μυστηρίου.
About The Author
