Τη δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τις Μυροφόρες, τις ευσεβείς γυναίκες που συνδέθηκαν άρρηκτα με τα Πάθη, την Ταφή και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Πρόκειται για πρόσωπα που, σύμφωνα με την ευαγγελική παράδοση, υπήρξαν παρούσες στη δημόσια δράση Του, παρέμειναν κοντά Του στη Σταύρωση και επιτέλεσαν το ιερό έργο της αλείψεως του σώματός Του με αρώματα κατά την ταφή. Η ιδιαίτερη τιμή που τους αποδίδεται σχετίζεται με το γεγονός ότι αξιώθηκαν να πληροφορηθούν πρώτες από τον άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης, γεγονός που καθιέρωσε τη συγκεκριμένη ημέρα ως Κυριακή των Μυροφόρων.
Στα Ευαγγέλια αναφέρονται μεταξύ των Μυροφόρων η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Κλωπά, η Σαλώμη και η Ιωάννα του Χουζά. Η Μαρία η Μαγδαληνή, μορφή με ιδιαίτερη θέση στην παράδοση, παρουσιάζεται ως πιστή ακόλουθος του Χριστού, η οποία, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, απαλλάχθηκε από «επτά δαιμόνια» και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο έργο Του. Υπήρξε παρούσα στη Σταύρωση, στον ενταφιασμό και αναφέρεται ως η πρώτη που είδε τον Αναστημένο Χριστό, ο οποίος της απηύθυνε τον λόγο «Μη μου άπτου». Μετά την Ανάληψη, η παράδοση την συνδέει με τη δράση της πρώτης Εκκλησίας στα Ιεροσόλυμα και την παρουσία της στην Έφεσο, όπου και εκοιμήθη.
Η Μαρία του Κλωπά, επίσης μία από τις Μυροφόρες, αναφέρεται ως σύζυγος του Κλωπά και μητέρα του Ιακώβου του Μικρού. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ήταν συγγενής της Θεοτόκου και βρέθηκε κοντά στον Χριστό σε κρίσιμες στιγμές της πορείας Του, από τη Σταύρωση έως και την αποκάλυψη της Ανάστασης.
Αντίστοιχα, η Σαλώμη, μητέρα των αποστόλων Ιωάννη και Ιακώβου, καταγράφεται ως μία ακόμη από τις Μυροφόρες, με παρουσία στη δημόσια δράση του Ιησού και ενεργό συμμετοχή στα γεγονότα του Πάθους και της Ταφής. Η μνήμη της τιμάται σε διαφορετικές ημερομηνίες από την Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, γεγονός που αναδεικνύει τη διάσταση της παράδοσης γύρω από τα πρόσωπα αυτά.
Οι Μυροφόρες κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην πατερική γραμματεία, καθώς οι Πατέρες της Εκκλησίας προβάλλουν την πίστη, την αφοσίωση και τη μαρτυρία τους ως πρότυπο πνευματικής παρουσίας και ενεργού συμμετοχής στη ζωή της Εκκλησίας. Η Κυριακή τους συνδέεται επίσης με την ονοματοδοσία και τη λαϊκή παράδοση, καθώς γιορτάζουν όσοι φέρουν τα ονόματα Μυροφόρος και Μυροφόρα.
Στη λαϊκή παράδοση έχουν καταγραφεί και έθιμα, όπως εκείνο της ταυροθυσίας στον Μανταμάδο της Λέσβου, το οποίο καταργήθηκε το 2015 έπειτα από δικαστική απόφαση, κατόπιν προσφυγής φιλοζωικών οργανώσεων, σηματοδοτώντας τη μεταβολή παλαιότερων πρακτικών.
Ιδιαίτερη θέση κατέχει και η μορφή της Μαρίας της Μαγδαληνής, της οποίας η μνήμη τιμάται στις 22 Ιουλίου. Η μορφή της έχει απασχολήσει έντονα τόσο την εκκλησιαστική παράδοση όσο και τη νεότερη λογοτεχνία και τέχνη, με ποικίλες ερμηνείες για τον ρόλο και τη σχέση της με τον Χριστό, οι οποίες δεν στηρίζονται στις επίσημες πηγές της Εκκλησίας αλλά σε μεταγενέστερα ή απόκρυφα κείμενα και καλλιτεχνικές προσεγγίσεις.
Στον καθολικό κόσμο, η Μαρία η Μαγδαληνή τιμάται ως προστάτιδα διαφόρων επαγγελματικών ομάδων, ενώ στην ορθόδοξη παράδοση η υμνολογία της αποδίδει τον ρόλο της ως μάρτυρα της Ανάστασης και πρότυπο μετάνοιας και αφοσίωσης.
Η Κυριακή των Μυροφόρων παραμένει μία από τις σημαντικότερες εορτές της μεταπασχαλινής περιόδου, αναδεικνύοντας τον καθοριστικό ρόλο των γυναικών στην ευαγγελική ιστορία και στη διάδοση του μηνύματος της Ανάστασης.
About The Author
