Διευθύνσεις, τηλέφωνα και στοιχεία συγγενών συνθέτουν ένα επικίνδυνα αναλυτικό ψηφιακό προφίλ – Έως και 200.000 δολάρια τον χρόνο κοστίζει η προστασία της ιδιωτικότητας
Οι πλούσιοι αγοράζουν γιοτ, ιδιωτικά αεροσκάφη και ολόκληρα νησιά. Οι εξαιρετικά εύποροι, όμως, επενδύουν πλέον και σε ένα διαφορετικό αγαθό: την ψηφιακή ιδιωτικότητα.
Δεν περιορίζονται στους σωματοφύλακες, στις θωρακισμένες κατοικίες και στα σύγχρονα συστήματα ασφαλείας. Προσλαμβάνουν εξειδικευμένες εταιρείες για να εντοπίσουν και να αφαιρέσουν από το διαδίκτυο προσωπικά στοιχεία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους.
Διευθύνσεις κατοικιών, αριθμοί τηλεφώνου, ηλεκτρονικές διευθύνσεις, πληροφορίες για ακίνητα, ονόματα συγγενών και επαγγελματικές σχέσεις μπορεί να βρίσκονται διάσπαρτα σε δεκάδες βάσεις δεδομένων. Μεμονωμένα, τα στοιχεία αυτά ενδέχεται να μοιάζουν ασήμαντα. Όταν συνδυαστούν, όμως, μπορούν να δημιουργήσουν ένα λεπτομερές προφίλ της ζωής και των καθημερινών κινήσεων ενός ανθρώπου.
Οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον συγκεκριμένο κλάδο αναλαμβάνουν να εντοπίσουν τα διαθέσιμα δεδομένα, να υποβάλουν αιτήματα διαγραφής και να παρακολουθούν εάν οι πληροφορίες εμφανιστούν ξανά. Πρόκειται για μια διαρκή διαδικασία, καθώς τα στοιχεία συχνά αντιγράφονται και μεταφέρονται μεταξύ διαφορετικών ιστοσελίδων και εταιρειών εμπορίας δεδομένων.
Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό που περιέγραψε στο Observer ο Tom Aldrich, επιχειρησιακός διευθυντής της εταιρείας 360 Privacy. Ένας εύπορος πελάτης, ο οποίος είχε προηγουμένως χρησιμοποιήσει αυτοματοποιημένη υπηρεσία διαγραφής δεδομένων, διαπιστώθηκε ότι εξακολουθούσε να έχει 62 διαφορετικά διαδικτυακά προφίλ σε εκατοντάδες πηγές συγκέντρωσης πληροφοριών.
Σύμφωνα με τον Aldrich, το 93% αυτών των προφίλ περιείχε μη δημόσια δεδομένα που μπορούσαν να αφαιρεθούν. Το παράδειγμα δείχνει πόσο δύσκολο είναι για έναν ιδιώτη να ελέγξει μόνος του όλες τις πληροφορίες που κυκλοφορούν για εκείνον.
Το πρόβλημα δεν αφορά αποκλειστικά την προστασία της ιδιωτικής ζωής. Προσωπικές πληροφορίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για απάτες, κλοπή ταυτότητας, στοχευμένες κυβερνοεπιθέσεις, εκβιασμούς ή ακόμη και για τον εντοπισμό της φυσικής θέσης ενός προσώπου.
«Η ψηφιακή και η φυσική ασφάλεια δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται ξεχωριστά», επισημαίνει ο Brian Hill, ειδικός κυβερνοασφάλειας της BlackCloak. Ένας δράστης μπορεί, για παράδειγμα, να συνδυάσει μια διεύθυνση κατοικίας με πληροφορίες για τα μέλη μιας οικογένειας, το προσωπικό μιας επιχείρησης και τα ταξίδια ενός στελέχους.
Οι πιο ολοκληρωμένες υπηρεσίες δεν περιορίζονται στη διαγραφή καταχωρίσεων. Περιλαμβάνουν παρακολούθηση του dark web, έλεγχο ηλεκτρονικών λογαριασμών και συσκευών, προστασία από πλαστοπροσωπία και αξιολόγηση των συνδεδεμένων συστημάτων μιας κατοικίας, όπως οι κάμερες ασφαλείας και τα έξυπνα οικιακά δίκτυα.
Η ανθρώπινη παρέμβαση εξακολουθεί να θεωρείται απαραίτητη. Ορισμένες ιστοσελίδες και εταιρείες συλλογής δεδομένων χρησιμοποιούν τεχνικά εμπόδια, όπως τα CAPTCHA, ώστε να δυσκολεύουν τις μαζικές αυτοματοποιημένες αιτήσεις διαγραφής. Σε άλλες περιπτώσεις απαιτείται ξεχωριστή επικοινωνία, επαλήθευση ταυτότητας ή επανειλημμένη υποβολή αιτήματος.
Το κόστος αυτής της ψηφιακής προστασίας μπορεί να είναι ιδιαίτερα υψηλό. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραχώρησε η BlackCloak στον Observer, τα πακέτα για family offices, διασημότητες και άτομα υψηλής καθαρής περιουσίας κυμαίνονται από 10.000 έως περίπου 200.000 δολάρια ετησίως. Τα εταιρικά συμβόλαια, τα οποία μπορεί να καλύπτουν ιδρυτές, ανώτατα στελέχη και μέλη διοικητικών συμβουλίων, μπορούν να φτάσουν ακόμη και τα 600.000 δολάρια τον χρόνο.
Ακόμη και με τόσο υψηλές δαπάνες, η ολοκληρωτική εξαφάνιση από το διαδίκτυο παραμένει ουσιαστικά ανέφικτη. Στόχος των εξειδικευμένων εταιρειών είναι συνήθως η αφαίρεση του 70% έως 90% των διαθέσιμων προσωπικών δεδομένων. Δημοσιεύματα εφημερίδων, επίσημες κρατικές καταχωρίσεις και άλλα δημόσια αρχεία που προστατεύονται από τη νομοθεσία είναι πολύ δύσκολο ή αδύνατο να διαγραφούν.
Η συγκεκριμένη αγορά δεν απευθύνεται μόνο στους δισεκατομμυριούχους. Υπάρχουν οικονομικότερες, κυρίως αυτοματοποιημένες υπηρεσίες για το ευρύ κοινό, οι οποίες υποβάλλουν αιτήματα εξαίρεσης σε εταιρείες συλλογής προσωπικών δεδομένων. Η κάλυψή τους, ωστόσο, είναι συνήθως πιο περιορισμένη και απαιτεί συχνά πρόσθετη εργασία από τον ίδιο τον χρήστη.
Παρά την αυξανόμενη ανησυχία για την ιδιωτικότητα, η χρήση τους παραμένει χαμηλή. Έρευνα της Security.org σε 1.002 ενήλικες στις ΗΠΑ έδειξε ότι μόνο το 6% χρησιμοποιούσε υπηρεσία διαγραφής προσωπικών δεδομένων, ενώ μόλις το 42% γνώριζε ότι υπάρχουν τέτοια εργαλεία.
Η ψηφιακή παρουσία δεν καθορίζεται πλέον μόνο από όσα επιλέγει κάποιος να δημοσιεύσει. Ένα μεγάλο μέρος της δημιουργείται χωρίς τη δική του άμεση συμμετοχή, μέσα από δημόσια αρχεία, εμπορικές συναλλαγές, εφαρμογές, διαρροές πληροφοριών και βάσεις δεδομένων.
Σε έναν κόσμο όπου οι πληροφορίες συλλέγονται και συνδυάζονται ευκολότερα από ποτέ, η πραγματική πολυτέλεια μπορεί τελικά να μην είναι η προβολή, αλλά η δυνατότητα ενός ανθρώπου να παραμείνει όσο γίνεται περισσότερο αόρατος.
