Μια ιστορική εκτέλεση με παρόντα τον Μιχαήλ Μπακούνιν και φόντο το κορυφαίο συμφωνικό έργο της δυτικής μουσικής
Σαν σήμερα, 1 Απριλίου 1849, ο Ρίχαρντ Βάγκνερ διευθύνει στη Δρέσδη την εμβληματική Συμφωνία αρ. 9 του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, σε μια συναυλία που θα μείνει στην ιστορία όχι μόνο για τη μουσική της σημασία αλλά και για την παρουσία εξέχουσων προσωπικοτήτων. Ανάμεσα στο ακροατήριο βρίσκεται και ο Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος, μετά το τέλος της εκτέλεσης, συγχαίρει τον Βάγκνερ τονίζοντας πως ακόμη κι αν όλα καταστραφούν, το συγκεκριμένο έργο τέχνης αξίζει να διασωθεί πάση θυσία.
Η «Ενάτη Συμφωνία» θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο επίτευγμα της συμφωνικής μουσικής και ένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Πρόκειται για έναν ύμνο στη χαρά, την ενότητα και την παγκόσμια αδελφοσύνη, που κορυφώνεται με τη μελοποίηση της «Ωδής στη Χαρά» του Φρίντριχ Σίλερ.
Η σύλληψη του έργου ανάγεται ήδη από τα νεανικά χρόνια του Μπετόβεν, ωστόσο η σύνθεσή του ξεκίνησε ουσιαστικά το 1818 και ολοκληρώθηκε το 1824, έπειτα από μια μακρά δημιουργική διαδικασία που επηρεάστηκε και από την προχωρημένη κώφωση του συνθέτη. Η καινοτομία του έργου έγκειται στην ενσωμάτωση φωνητικών μερών σε συμφωνική δομή, κάτι πρωτοφανές για την εποχή.
Η πρεμιέρα δόθηκε τελικά στις 7 Μαΐου 1824 στη Βιέννη, παρουσία του ίδιου του συνθέτη επί σκηνής, παρά την αδυναμία του να ακούσει. Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε ενθουσιώδης, με τον Μπετόβεν να αντιλαμβάνεται την αποθέωση μόνο όταν στράφηκε προς το ακροατήριο με τη βοήθεια της κοντράλτο Καρολίν Ούνγκερ.
Με την πάροδο των δεκαετιών, η «Ενάτη» καθιερώθηκε ως ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα έργα της κλασικής μουσικής, ερμηνευμένο από κορυφαίους μαέστρους και ορχήστρες διεθνώς. Η «Ωδή στη Χαρά», σε ενορχήστρωση του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, έχει υιοθετηθεί ως επίσημος ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιβεβαιώνοντας τον διαχρονικό και οικουμενικό χαρακτήρα του έργου.
About The Author
