Στις 10 Μαΐου 1956, οι βρετανικές αποικιακές αρχές προχωρούν στην εκτέλεση δια απαγχονισμού των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, Μιχαήλ Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου, στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας. Οι δύο νεαροί αγωνιστές οδηγούνται στην αγχόνη ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο και φωνάζοντας υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, μετατρέποντας την τελευταία τους στιγμή σε σύμβολο αντίστασης απέναντι στην αποικιοκρατία. Ο Μιχαήλ Καραολής, δημόσιος υπάλληλος και αθλητής του ΑΠΟΕΛ, υπήρξε από τους πρώτους που εντάχθηκαν στον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ, συμμετέχοντας σε επιχειρήσεις της ομάδας του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη. Ο Ανδρέας Δημητρίου, προερχόμενος από φτωχή οικογένεια της Λεμεσού, είχε αναπτύξει από νεαρή ηλικία συνδικαλιστική δράση και στη συνέχεια εντάχθηκε στην οργάνωση, συμμετέχοντας σε επιχειρήσεις προμήθειας και διακίνησης οπλισμού.
Η καταδίκη και εκτέλεσή τους προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και διεθνή κατακραυγή, ενώ στην Ελλάδα σημειώθηκαν μαζικές διαδηλώσεις υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Η θυσία τους ανέδειξε ακόμη περισσότερο το Κυπριακό ζήτημα στο παγκόσμιο προσκήνιο και τους κατέταξε στη συλλογική μνήμη ως σύμβολα του αντιαποικιακού αγώνα.
