Η 12η Μαρτίου 2020 αποτελεί μια ημερομηνία-ορόσημο για την Ελλάδα, καθώς εκείνη την ημέρα καταγράφηκε ο πρώτος θάνατος ασθενούς από COVID-19 στη χώρα.
Το θύμα ήταν ένας 66χρονος άνδρας, ο οποίος είχε επιστρέψει λίγες ημέρες νωρίτερα από προσκυνηματικό ταξίδι σε Ισραήλ και Αίγυπτο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, για πολλούς ο νέος κορωνοϊός έμοιαζε με μια απειλή που πλησίαζε από το εξωτερικό. Με την ανακοίνωση του πρώτου θανάτου, όμως, η πανδημία απέκτησε πλέον πραγματική διάσταση μέσα στη χώρα.
Λίγες ώρες νωρίτερα, στις 11 Μαρτίου, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είχε χαρακτηρίσει επίσημα την εξάπλωση του ιού ως πανδημία. Μέσα σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, η κατάσταση άλλαξε ριζικά και η ελληνική κοινωνία πέρασε από την προετοιμασία στη συνειδητοποίηση ότι η υγειονομική κρίση είχε ήδη φτάσει.
Η ανακοίνωση του πρώτου θανάτου προκάλεσε άμεση αντίδραση από την κυβέρνηση. Την ίδια ημέρα επεκτάθηκαν τα περιοριστικά μέτρα, με το κλείσιμο κινηματογράφων, θεάτρων, γυμναστηρίων και νυχτερινών κέντρων, ενώ ανεστάλη και η λειτουργία των δικαστηρίων, σε μια προσπάθεια περιορισμού της διασποράς.
Από εκείνη τη στιγμή, η καθημερινότητα άλλαξε αισθητά. Οι μετακινήσεις μειώθηκαν, η ενημέρωση για την πορεία της πανδημίας έγινε συνεχής και η ανησυχία για τις ευάλωτες ομάδες μεγάλωσε.
Ο πρώτος θάνατος από COVID-19 δεν ήταν απλώς ένα ακόμη στατιστικό στοιχείο. Για πολλούς αποτέλεσε ένα ισχυρό κοινωνικό σοκ, που έφερε την πανδημία από τις μακρινές ειδήσεις στο επίκεντρο της προσωπικής ζωής των πολιτών.
Από εκείνη την ημέρα, όροι όπως «κρούσματα», «καραντίνα», «ιχνηλάτηση», «μέτρα προστασίας» και «ατομική ευθύνη» μπήκαν οριστικά στο λεξιλόγιο της καθημερινότητας, σηματοδοτώντας την αρχή μιας περιόδου που επηρέασε βαθιά την ελληνική κοινωνία.
