Μελέτη στο «Scientific Reports» εξετάζει κινητά φράγματα, αναχώματα, κλειστή λιμνοθάλασσα και μετεγκατάσταση ως εναλλακτικές στρατηγικές προσαρμογής για τις επόμενες τρεις αιώνες
Ερευνητές εξετάζουν τέσσερις πιθανές στρατηγικές προσαρμογής της Βενετίας στην αναμενόμενη άνοδο της στάθμης της θάλασσας τα επόμενα 300 χρόνια, σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Scientific Reports».
Η κλιματική αλλαγή έχει ήδη έντονες επιπτώσεις στην πόλη, καθώς τα περιστατικά πλημμύρας έχουν αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία 150 χρόνια. Σύμφωνα με τα δεδομένα που παρατίθενται στη μελέτη, 18 από τα 28 ακραία πλημμυρικά συμβάντα, που επηρέασαν πάνω από το 60% της Βενετίας, έχουν καταγραφεί τα τελευταία 23 χρόνια, γεγονός που υπογραμμίζει την επιτάχυνση του φαινομένου.
Οι ερευνητές σημειώνουν ότι, με τις σημερινές ανεπαρκείς πολιτικές μετριασμού των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, η υφιστάμενη στρατηγική των κινητών φραγμάτων αναμένεται να αντιμετωπίσει περιορισμούς μέσα στον τρέχοντα αιώνα. Επικεφαλής της μελέτης είναι ο καθηγητής Ωκεανογραφίας και Ατμοσφαιρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Σαλέντο, Πιέρο Λαϊονέλο.
Στο πλαίσιο της έρευνας συγκρίνονται τέσσερις εναλλακτικές στρατηγικές: η χρήση κινητών φραγμάτων, η κατασκευή περιμετρικών αναχωμάτων, η μετατροπή της λιμνοθάλασσας σε κλειστή παράκτια λίμνη μέσω «υπερ-αναχώματος» και, ως έσχατη λύση, η μετεγκατάσταση της πόλης προς την ενδοχώρα μαζί με τους κατοίκους και τα μνημεία της.
Για τα σημερινά έργα προστασίας, οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα κινητά φράγματα μπορούν να παραμείνουν αποτελεσματικά μόνο υπό προϋποθέσεις πρόσθετων παρεμβάσεων και έως ένα επίπεδο ανόδου της στάθμης της θάλασσας περίπου 1,25 μέτρων.
Παράλληλα, τα περιμετρικά αναχώματα θεωρούνται πιθανώς αναγκαία σε σενάρια ανόδου άνω του μισού μέτρου, κάτι που σύμφωνα με τις προβολές μπορεί να συμβεί πριν από το 2100 στο σενάριο υψηλών εκπομπών. Η επιλογή της κλειστής λιμνοθάλασσας εκτιμάται ότι θα μπορούσε να προσφέρει προστασία ακόμη και σε πολύ υψηλότερα επίπεδα ανόδου, δυνητικά έως και δέκα μέτρα.
Ως τελευταία επιλογή, η μετεγκατάσταση της πόλης θεωρείται πιθανή μόνο σε ακραία σενάρια, με άνοδο της στάθμης της θάλασσας άνω των 4,5 μέτρων.
Οι συγγραφείς της μελέτης τονίζουν ότι δεν υπάρχει μία βέλτιστη λύση. Κάθε στρατηγική απαιτεί εξισορρόπηση μεταξύ της ασφάλειας των κατοίκων, της οικονομικής βιωσιμότητας, της προστασίας του οικοσυστήματος της λιμνοθάλασσας και της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς. Παράλληλα επισημαίνουν ότι έργα μεγάλης κλίμακας, όπως τα μόνιμα αναχώματα, απαιτούν δεκαετίες για να υλοποιηθούν, καθιστώντας τον έγκαιρο σχεδιασμό κρίσιμο παράγοντα.
Η μελέτη είναι διαθέσιμη εδώ: https://www.nature.com/articles/s41598-026-39108-z
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
About The Author
