Στις 3 Απριλίου 1827 ψηφίζεται το ΣΤ’ Ψήφισμα της Γ’ Εθνικής Συνελεύσεως της Τροιζήνας, με το οποίο εκλέγεται ο Ιωάννης Καποδίστριας ως πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, με επταετή θητεία. Η απόφαση αυτή αποτέλεσε κομβικό βήμα για τη συγκρότηση οργανωμένης πολιτικής εξουσίας εν μέσω της Ελληνικής Επανάστασης.
Η εκλογή επικυρώθηκε με τη «Διακήρυξη της Γ’ Εθνικής Συνέλευσης», που δημοσιεύτηκε στις 9 Απριλίου 1827, ενώ έως την άφιξή του προβλεπόταν η διακυβέρνηση της χώρας από Αντικυβερνητική Επιτροπή. Το Πολιτικό Σύνταγμα της Τροιζήνας καθόριζε τη δημιουργία μονομελούς εκτελεστικού οργάνου, του «Κυβερνήτη», ως ανώτατης αρχής της Ελληνικής Πολιτείας.
Ο Καποδίστριας, διακεκριμένος διπλωμάτης και πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, θεωρήθηκε η πλέον κατάλληλη επιλογή για την οργάνωση του νέου κράτους και τη διεκδίκηση διεθνούς αναγνώρισης. Η εκλογή του συνέπεσε χρονικά με τη Συνθήκη του Λονδίνου (1827), η οποία προέβλεπε τη δημιουργία αυτόνομου ελληνικού κρατιδίου υπό οθωμανική επικυριαρχία.
Ο νέος Κυβερνήτης αφίχθη στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1828, αρχικά στο Ναύπλιο και στη συνέχεια στην Αίγινα, όπου εγκαθιδρύθηκε προσωρινά η διοίκηση. Ανέλαβε τη διακυβέρνηση μιας χώρας σε πλήρη αποδιοργάνωση, με έντονες εμφύλιες συγκρούσεις και τον Αγώνα σε εξέλιξη.
Κατά τη θητεία του (1828–1831), προχώρησε σε συγκεντρωτικές μεταρρυθμίσεις: ανέστειλε το Σύνταγμα της Τροιζήνας, ίδρυσε το «Πανελλήνιον» ως συμβουλευτικό όργανο και επιχείρησε να επιβάλει διοικητική και κοινωνική τάξη. Η διακυβέρνησή του έληξε βίαια με τη δολοφονία του στο Ναύπλιο, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στη θεμελίωση του ελληνικού κράτους.
