Στις 6 Ιουλίου 2020 έφυγε από τη ζωή στη Ρώμη, σε ηλικία 91 ετών, ο Ένιο Μορικόνε, ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής όλων των εποχών. Με περισσότερα από 500 soundtrack για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, αλλά και δεκάδες έργα λόγιας μουσικής, διαμόρφωσε έναν μοναδικό μουσικό κόσμο που επηρέασε βαθιά την ιστορία του σινεμά.
Η συνεργασία του με τον Σέρτζιο Λεόνε καθόρισε τον ήχο των σπαγγέτι γουέστερν, συνδυάζοντας ηλεκτρικές κιθάρες, σφυρίγματα, καμπάνες, ανθρώπινες φωνές και ασυνήθιστα μουσικά όργανα σε συνθέσεις που έγιναν αναπόσπαστο μέρος της κινηματογραφικής αφήγησης.
Με αφορμή τη συμπλήρωση έξι χρόνων από τον θάνατό του, αξίζει να θυμηθούμε ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα της τεράστιας φιλμογραφίας του. Το «Για μια Χούφτα Δολάρια» (1964) σηματοδότησε την πρώτη μεγάλη συνεργασία του με τον Σέρτζιο Λεόνε και καθιέρωσε έναν εντελώς νέο ήχο για το γουέστερν, με σφυρίγματα, ισπανικές κιθάρες, καμπάνες και ανδρικές φωνές. Ακολούθησε το εμβληματικό «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» (1966), ίσως η διασημότερη σύνθεσή του, με το χαρακτηριστικό μουσικό θέμα που συγκαταλέγεται στα πιο αναγνωρίσιμα soundtrack στην ιστορία του κινηματογράφου.
Στο «Κάποτε στη Δύση» (1968), η λυρική μουσική με κυρίαρχη τη φυσαρμόνικα συνέβαλε καθοριστικά στην ανάδειξη της ταινίας σε ένα από τα κορυφαία γουέστερν όλων των εποχών. Παρότι το «Maddalena» (1971) δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, χάρισε δύο από τις πιο ξεχωριστές δημιουργίες του, ανάμεσά τους το διαχρονικό «Chi Mai».
Στο «Κάποτε στην Αμερική» (1984) ο Μορικόνε συνέθεσε ένα βαθιά συναισθηματικό soundtrack που αποτυπώνει ιδανικά τη νοσταλγία και τη μελαγχολία του έργου. Η μουσική της «Αποστολής» (1986), με τον μοναδικό συνδυασμό μπαρόκ χορωδιών και ρυθμών των ιθαγενών, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες συνθέσεις στην ιστορία του κινηματογράφου. Στους «Αδιάφθορους» (1987) απέδωσε με ένταση και δυναμισμό την ατμόσφαιρα της ποτοαπαγόρευσης, ενώ στο «Σινεμά ο Παράδεισος» (1989), σε συνεργασία με τον γιο του Αντρέα Μορικόνε, δημιούργησε μία από τις πιο τρυφερές και συγκινητικές κινηματογραφικές μουσικές όλων των εποχών. Τέλος, η «Μαλένα» (2000) επιβεβαίωσε ότι η έμπνευσή του παρέμενε αμείωτη, χαρίζοντάς του ακόμη μία υποψηφιότητα για Όσκαρ με μια μουσική που συνοδεύει ιδανικά την ατμόσφαιρα της ταινίας του Τζουζέπε Τορνατόρε.
Η καριέρα του κορυφώθηκε με δύο βραβεία Όσκαρ: το τιμητικό Όσκαρ το 2007 για τη συνολική προσφορά του στην τέχνη της κινηματογραφικής μουσικής και το Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής το 2016 για την ταινία «Οι Μισητοί Οκτώ» του Κουέντιν Ταραντίνο.
Έξι χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Ένιο Μορικόνε εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Οι συνθέσεις του παραμένουν ζωντανές, αποδεικνύοντας ότι σε πολλές περιπτώσεις η μουσική του ξεπέρασε σε διαχρονικότητα ακόμη και τις ίδιες τις ταινίες που έντυσε.
About The Author
