Από τον Νίκολας Χάμοντ στον Τομ Χόλαντ, κάθε γενιά γνώρισε τον δικό της Άνθρωπο-Αράχνη
Ο Σπάιντερμαν γεννήθηκε το 1962 από τη φαντασία του Σταν Λι και του Στιβ Ντίτκο, σε ένα τεύχος του Amazing Fantasy. Δεν ήταν ο κλασικός υπερήρωας με τις υπερφυσικές δυνάμεις και τον αψεγάδιαστο χαρακτήρα αλλά ένας έφηβος με προβλήματα, ανασφάλειες και ενοχές, ένας «κανονικός» άνθρωπος που αναγκάστηκε να σηκώσει ένα βάρος μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το μήνυμα «με μεγάλη δύναμη έρχεται μεγάλη ευθύνη» έγινε σχεδόν παγκόσμιο ρητό και τρόπος ζωής, ενώ ο ίδιος ο χαρακτήρας εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπητά σύμβολα της ποπ κουλτούρας.
Με τη σειρά του, ο Σπάιντερμαν, ο εμβληματικός υπερήρωας της Marvel, έχει περάσει από πολλά χέρια στην οθόνη. Αν και η ιστορία του ξεκινά από τα κόμικς του 1962, η ζωντανή του παρουσία σε τηλεόραση και κινηματογράφο έχει σημαδευτεί από τέσσερις βασικούς ηθοποιούς που έδωσαν σάρκα και οστά στον Πίτερ Πάρκερ. Κάθε ένας έφερε κάτι διαφορετικό: από την αθωότητα της τηλεοπτικής εποχής μέχρι την επική κλίμακα του σύγχρονου μπλοκμπάστερ.
Ο Νίκολας Χάμοντ ήταν ο πρώτος που φόρεσε την κόκκινη και μπλε στολή σε ζωντανή δράση. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά “The Amazing Spider-Man” (1977-1979) του δικτύου CBS, καθώς και σε τηλεταινίες που προηγήθηκαν. Σε μια εποχή χωρίς εντυπωσιακά ψηφιακά εφέ, ο Χάμοντ βασίστηκε σε πρακτικά τρικ, σχοινιά και κάμερες για να δείξει τον ήρωα να σκαρφαλώνει στους τοίχους και να εκτοξεύει ιστούς. Η ερμηνεία του ήταν πιο ρεαλιστική και «γήινη», κοντά στο πνεύμα της εποχής. Για πολλούς θεατές εκείνης της γενιάς, ο Χάμοντ παρέμεινε ο πρώτος Σπάιντερμαν που είδαν στην οθόνη.
Το 2002 ο Τόμπι Μαγκουάιρ άλλαξε τα δεδομένα με την τριλογία του Σαμ Ράιμι (“Spider-Man”, “Spider-Man 2”, “Spider-Man 3”). Ήταν ο πρώτος που μετέφερε τον χαρακτήρα σε μεγάλης κλίμακας κινηματογραφική παραγωγή. Ο Μαγκουάιρ έδωσε στον Πίτερ Πάρκερ μια αδεξιότητα, ευαισθησία και εσωτερική πάλη που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του κοινού. Οι ιστοί του ήταν οργανικοί, η σχέση του με τη Μαίρη Τζέιν Γουάτσον (Κίρστεν Ντανστ) συγκινητική και η μάχη του με τον Green Goblin του Γουίλεμ Νταφόε εμβληματική. Το 2021 επέστρεψε στο “Spider-Man: No Way Home”, όπου οι θαυμαστές τον υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό. Για πολλούς παραμένει ο «αληθινός» Σπάιντερμαν της παιδικής τους ηλικίας.
Μετά την τριλογία του Μαγκουάιρ, η Sony προχώρησε σε reboot με τον Άντριου Γκάρφιλντ στα “The Amazing Spider-Man” (2012) και “The Amazing Spider-Man 2” (2014). Ο Γκάρφιλντ έφερε έναν πιο νέο, πιο νευρικό και συναισθηματικά φορτισμένο Πίτερ Πάρκερ. Η σχέση του με τη Γκουέν Στέισι (Έμμα Στόουν) είχε βάθος και δραματική ένταση, ενώ η ερμηνεία του έδινε έμφαση στην εσωτερική σύγκρουση και τον πόνο που προκύπτει από την απώλεια. Αν και η σειρά του δεν ολοκληρώθηκε όπως αρχικά σχεδιαζόταν, η επιστροφή του στο “No Way Home” τού χάρισε μια συγκινητική «λύτρωση» και ανανέωσε την αγάπη του κοινού γι’ αυτόν.
Από το 2016 και μετά, ο Τομ Χόλαντ είναι ο Σπάιντερμαν του Marvel Cinematic Universe. Εμφανίστηκε αρχικά στο “Captain America: Civil War” και στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στα “Homecoming”, “Far From Home” και “No Way Home”, ενώ συνεχίζει με την ταινία “Spider-Man: Brand New Day”. Ο Χόλαντ έφερε έναν πραγματικά εφηβικό και ενεργητικό Πίτερ Πάρκερ, με χιούμορ, αδεξιότητα και αυθεντική χημεία με την MJ (Ζεντάγια) και τον Νεντ (Τζέικομπ Μπαταλόν). Η ενσωμάτωσή του στον κόσμο των Εκδικητών και η συνεργασία με τον Τόνι Σταρκ έδωσαν νέα διάσταση στον χαρακτήρα. Σήμερα θεωρείται από πολλούς ο πιο επιτυχημένος εμπορικά και ο πιο κοντινός στην ηλικία του ήρωα των κόμικς.
Εδώ μπορούμε να αναφέρουμε, ως μία έξτρα περίπτωση, τον Νίκολας Κέιτζ καθώς οι εκδοχές του ήρωα που υποδύεται – και δεν είναι ο Πίτερ Πάρκερ – προσφέρει μια μοναδική, εναλλακτική διάσταση στον μύθο του ήρωα. Ο Κέιτζ δάνεισε αρχικά τη χαρακτηριστική φωνή του στον Spider-Man Noir στην οσκαρική ταινία κινουμένων σχεδίων “Spider-Man: Into the Spider-Verse” (2018), ενσαρκώνοντας έναν κυνικό, ασπρόμαυρο ντετέκτιβ της δεκαετίας του 1930. Η τεράστια αποδοχή του χαρακτήρα οδήγησε στην επέκταση του ρόλου του στη ζωντανή δράση, με τον Κέιτζ να πρωταγωνιστεί ως Μπεν Ράιλι στην τηλεοπτική σειρά “Spider-Noir” (2026) των MGM+ και Amazon Prime Video. Η προσθήκη του αναδεικνύει την απόλυτη εξέλιξη της απεικόνισης του υπερήρωα, αποδεικνύοντας ότι η ταυτότητα του Σπάιντερμαν μπορεί πλέον, και στον κινηματογράφο γιατί στα κόμικς έχει ήδη συμβεί, μπορεί να ξεφύγει από τα στενά όρια του Πίτερ Πάρκερ και να λειτουργήσει μέσα σε ένα πολυδιάστατο, πολυσυμπαντικό πλαίσιο, προσαρμοσμένο σε εντελώς διαφορετικά κινηματογραφικά είδη όπως το φιλμ νουάρ.
Αξίζει ακόμα να αναφέρουμε ότι, μια εκδοχή του Spiderman, υποδύθηκε ο Takuya Yamashiro είναι ο πρωταγωνιστής της ιαπωνικής live-action σειράς Spider-Man (1978) της εταιρείας Toei, όπου απέκτησε τις δυνάμεις του από έναν εξωγήινο πολεμιστή και όχι από δάγκωμα αράχνης. Αντί για ιστούς, χρησιμοποιεί ένα ειδικό βραχιόλι για να καλεί το ιπτάμενο όχημά του, το οποίο μεταμορφώνεται σε ένα γιγαντιαίο ρομπότ (Megazord) ονόματι Leopardon για να πολεμάει τέρατα. Μάλιστα, αυτή η cult εκδοχή θεωρείται ιστορική, καθώς ενέπνευσε τη δημιουργία των Power Rangers, ενώ ο χαρακτήρας έχει ενταχθεί κανονικά στο επίσημο Πολυσύμπαν της Marvel (βρίσκεται στο σύμπαν Earth-51778) ενώ εμφανίζεται μάλιστα σε μεγάλα επίσημα κόμικς της εταιρείας όπως το Spider-Verse (2014) και το Spider-Verse vs. Venomverse.
Φυσικά, αξίζει να τονιστεί ότι οι τέσσερις αυτοί ηθοποιοί, που ενσάρκωσαν τον αυθεντικό Σπάιντερμαν, δεν ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον· αντίθετα, ο καθένας συμπληρώνει τη διαδρομή του χαρακτήρα στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη. Αρχικά, ο Χάμοντ άνοιξε τον δρόμο στην τηλεόραση, ο Μαγκουάιρ καθιέρωσε τον κινηματογραφικό μύθο, ο Γκάρφιλντ πρόσθεσε συναισθηματικό βάθος και τελος, ο Χόλαντ τον έφερε στο μεγαλύτερο κινηματογραφικό σύμπαν της ιστορίας. Και οι τέσσερις, ο καθένας με τον τρόπο του, κράτησαν ζωντανό το μήνυμα που συνοδεύει τον Σπάιντερμαν από την αρχή: «Με μεγάλη δύναμη έρχεται μεγάλη ευθύνη».
Ειρηναίος Μαράκης,
για τη Viral Greece
About The Author
