Μια πρωταγωνίστρια που συνέδεσε το όνομά της με μερικές από τις πιο αγαπημένες στιγμές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, αφήνοντας μια παρακαταθήκη διαχρονικής κομψότητας, υποκριτικής ποιότητας και καλλιτεχνικής συνέπειας
Η Μάρω Κοντού υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, μια ηθοποιός που για περισσότερο από μισό αιώνα συνδύασε το ταλέντο με τη φυσική της αρχοντιά, την εκφραστικότητα με το μέτρο και τη λαμπερή παρουσία με μια ουσιαστική καλλιτεχνική πορεία, καταφέρνοντας να καθιερωθεί όχι μόνο ως μία από τις σημαντικότερες πρωταγωνίστριες της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά, αλλά και ως μια προσωπικότητα που συνέχισε να εξελίσσεται, να δημιουργεί και να παραμένει ενεργή σε κάθε περίοδο της ζωής της. Οι δεκάδες κινηματογραφικές, θεατρικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις της διαμόρφωσαν μια σπάνια παρακαταθήκη, η οποία εξακολουθεί να συγκινεί και να γοητεύει νέες γενιές θεατών, αποδεικνύοντας ότι η πραγματική καλλιτεχνική αξία δεν υπόκειται στη φθορά του χρόνου.
Γεννημένη στις 21 Ιουνίου 1934 στο Κουκάκι, με καταγωγή από τα Ψαρά, η Μαριάνθη Κοντού μεγάλωσε σε μια Αθήνα που άλλαζε διαρκώς, αποκτώντας από νωρίς μια βαθιά σχέση με τις τέχνες. Οι σπουδές της στη σχολή χορού της Κούλας Πράτσικα, τη σημερινή Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, καθώς και η υποτροφία που εξασφάλισε για σπουδές στη Γερμανία, φανέρωσαν από νωρίς το ταλέντο και την πειθαρχία που τη χαρακτήριζαν. Η πρώτη σημαντική επαγγελματική της εμπειρία ήρθε μέσα από το Εθνικό Θέατρο, όπου συμμετείχε στον χορό του αρχαίου δράματος από το 1954 έως το 1958, αποκτώντας πολύτιμες εμπειρίες δίπλα σε κορυφαίους δημιουργούς και θέτοντας τις βάσεις μιας πορείας που θα εξελισσόταν σε μία από τις σημαντικότερες στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου.
Η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει. Η Πολιτεία της χορήγησε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως «εξαιρετικό ταλέντο», ενώ το 1959 πραγματοποίησε την πρώτη μεγάλη θεατρική της εμφάνιση δίπλα στον Δημήτρη Χορν στο έργο «Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ, αντικαθιστώντας την Έλλη Λαμπέτη σε μια ιδιαίτερα απαιτητική συγκυρία. Η συνεργασία αυτή αποτέλεσε καθοριστικό σταθμό στην εξέλιξή της, καθώς ανέδειξε την ωριμότητα και την υποκριτική της ποιότητα, ανοίγοντας τον δρόμο για μια μακρά σειρά πρωταγωνιστικών εμφανίσεων στο ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο.
Παράλληλα, η μεγάλη οθόνη την ανέδειξε σε μία από τις πλέον αγαπητές μορφές του ελληνικού κινηματογράφου. Η πρώτη κινηματογραφική της εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1954 στο «Χαρούμενο ξεκίνημα», όμως πολύ γρήγορα ακολούθησαν ρόλοι που τη μετέτρεψαν σε πρωταγωνίστρια πρώτης γραμμής. Σε μια διαδρομή που αριθμεί εξήντα μία ταινίες, συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους σκηνοθέτες, σεναριογράφους και ηθοποιούς της εποχής, ενώ η παρουσία της ταυτίστηκε με τη μεγάλη ακμή της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Διέθετε μια σπάνια ισορροπία ανάμεσα στην κωμική ευχέρεια και τη δραματική ευαισθησία, στοιχείο που της επέτρεπε να υπηρετεί με την ίδια πειστικότητα τόσο τις ανάλαφρες αστικές κωμωδίες όσο και έργα με εντονότερο κοινωνικό ή ψυχολογικό χαρακτήρα.
Ανάμεσα στις δεκάδες ταινίες που σημάδεψαν την πορεία της, ξεχωρίζουν έργα όπως «Τα κίτρινα γάντια», «Έγκλημα στο Κολωνάκι», «Αλίμονο στους νέους», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Ο κράχτης», «Η σωφερίνα», «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», «Ο μπλοφατζής» και «Της ζήλειας τα καμώματα». Ωστόσο, ο ρόλος που ταυτίστηκε περισσότερο από κάθε άλλον με το όνομά της ήταν εκείνος της Ελένης Κοκοβίκου στην αξεπέραστη κωμωδία του Γιώργου Τζαβέλλα «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα». Δίπλα στον Γιώργο Κωνσταντίνου δημιούργησαν ένα από τα πιο αγαπημένα κινηματογραφικά ζευγάρια όλων των εποχών, αποδίδοντας με ευαισθησία, χιούμορ και κοινωνική οξυδέρκεια τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες ανάμεσα στα δύο φύλα σε μια Ελλάδα που άλλαζε με γρήγορους ρυθμούς. Η ερμηνεία της απέδειξε ότι πίσω από την κομψότητα και τη λάμψη υπήρχε μια ηθοποιός με ουσιαστικό δραματικό βάθος, ικανή να αποδώσει πολύπλοκες ψυχολογικές διακυμάνσεις χωρίς υπερβολές και εύκολους εντυπωσιασμούς.
Ξεχωριστή υπήρξε και η συνεργασία της με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, με τον οποίο ανέπτυξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές κινηματογραφικές χημείες της εποχής. Οι κοινές τους εμφανίσεις απέπνεαν φυσικότητα, ρυθμό και αβίαστο χιούμορ, συμβάλλοντας καθοριστικά στην επιτυχία ταινιών που εξακολουθούν μέχρι σήμερα να προβάλλονται και να αγαπιούνται από το κοινό. Παράλληλα, η συνεργασία της με δημιουργούς όπως ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Ντίνος Δημόπουλος και ο Γιώργος Τζαβέλλας ανέδειξε διαφορετικές πλευρές της υποκριτικής της προσωπικότητας, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να υπηρετήσει με την ίδια επιτυχία την κωμωδία χαρακτήρων, τη σάτιρα, το κοινωνικό δράμα και το ρομαντικό έργο.
Η προσφορά της στο θέατρο υπήρξε εξίσου σημαντική. Σε μια πορεία που ξεπέρασε τα ενενήντα έργα, συνεργάστηκε με κορυφαίους θιάσους και σκηνοθέτες, ερμηνεύοντας έργα του ελληνικού και παγκόσμιου ρεπερτορίου. Από το αρχαίο δράμα έως τη σύγχρονη κωμωδία και το ψυχολογικό έργο, απέδειξε ότι η σκηνή αποτελούσε τον φυσικό της χώρο, καθώς διέθετε την τεχνική κατάρτιση, τη σκηνική πειθαρχία και την εκφραστική ωριμότητα που απαιτούσαν οι μεγάλες θεατρικές παραγωγές.
Η παρουσία της δεν περιορίστηκε στον κινηματογράφο και το θέατρο. Η τηλεόραση αποτέλεσε έναν ακόμη δημιουργικό χώρο έκφρασης, με συμμετοχές σε σειρές που άφησαν εποχή, όπως το «Λούνα Παρκ», οι «Ένοχοι», το «Άγγελος κατά λάθος», οι «Και οι τέσσερις ήταν υπέροχες», οι «Αραχτοί και λάιτ» και, τα τελευταία χρόνια, η «Γη της Ελιάς», μέσα από την οποία γνώρισε εκ νέου τη μεγάλη αποδοχή ενός νεότερου κοινού. Παρουσίασε επίσης την τηλεοπτική εκπομπή «Χωρίς παρεξήγηση», αποδεικνύοντας ότι διέθετε την άνεση και την επικοινωνιακή ευχέρεια να σταθεί με επιτυχία και σε διαφορετικά τηλεοπτικά είδη.
Πέρα όμως από την υποκριτική, η Μάρω Κοντού καλλιέργησε με ιδιαίτερο πάθος και τη ζωγραφική, πραγματοποιώντας επιτυχημένη ατομική έκθεση, ενώ έργο της εντάχθηκε στη συλλογή του Μουσείου Βορρέ. Η εικαστική δημιουργία αποτέλεσε για εκείνη έναν ακόμη τρόπο καλλιτεχνικής έκφρασης, μέσα από τον οποίο συνέχισε να αναζητά νέους δημιουργικούς δρόμους, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη δεν περιορίζεται σε ένα μόνο μέσο.
Στη δημόσια ζωή ανέπτυξε επίσης πολιτική και αυτοδιοικητική δράση, εκλεγόμενη δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων και αργότερα βουλευτής της Α΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία, ενώ διετέλεσε πρόεδρος του δημοτικού ραδιοφωνικού σταθμού Αθήνα 9.84 και του Κέντρου Βρεφών «ΜΗΤΕΡΑ». Είτε συμφωνούσε κανείς είτε διαφωνούσε με τις πολιτικές της επιλογές, η συμμετοχή της στα κοινά αποτελούσε έκφραση της πεποίθησής της ότι οι άνθρωποι του πολιτισμού μπορούν και οφείλουν να έχουν ενεργό παρουσία στη δημόσια ζωή.
Η Μάρω Κοντού ανήκει δικαιωματικά στη μικρή εκείνη ομάδα των ηθοποιών που διαμόρφωσαν την εικόνα του ελληνικού κινηματογράφου και συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαχρονική του απήχηση. Η κομψότητα, η φυσική της λάμψη, η αμεσότητα της ερμηνείας της και η ικανότητά της να δίνει ανθρώπινη υπόσταση ακόμη και στους πιο ανάλαφρους χαρακτήρες εξηγούν γιατί οι ταινίες της εξακολουθούν να συγκινούν και να ψυχαγωγούν. Η καλλιτεχνική της διαδρομή δεν αποτελεί απλώς ένα σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, αλλά μια ζωντανή παρακαταθήκη που συνεχίζει να υπενθυμίζει τη δύναμη της υποκριτικής όταν αυτή υπηρετείται με αφοσίωση, μέτρο, ευγένεια και αληθινό ταλέντο.
About The Author
