Ο Αντώνης Μυριαγκός μίλησε στην Άρτεμη Θύμιου και το Harper’s Bazaar Greece με αφορμή τη νέα σειρά του MEGA «Δυο μαύρα πουκάμισα», αναφερόμενος μεταξύ άλλων στα ταξίδια, την παράδοση, τα παιδικά του χρόνια στον Καναδά, αλλά και την έντονη δημόσια συζήτηση που προκάλεσε η ταινία «Καποδίστριας».
Ο ηθοποιός εξήγησε πως τα ταξίδια ενισχύουν την περιέργειά του και τον βοηθούν να παρατηρεί τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους, διαπιστώνοντας τελικά πως, όπου κι αν βρεθεί κανείς, οι ανθρώπινες λειτουργίες είναι σε μεγάλο βαθμό ίδιες. Τα παιδικά του χρόνια στον Καναδά, όπου πήγε παιδικό σταθμό μαζί με παιδιά διαφορετικών εθνικοτήτων, φαίνεται πως συνέβαλαν στη συγκεκριμένη οπτική.
Ο Σήφης στα «Δυο μαύρα πουκάμισα»
Με αφορμή τη νέα σειρά του MEGA «Δυο μαύρα πουκάμισα», ο Αντώνης Μυριαγκός μίλησε για τον χαρακτήρα του Σήφη, τον οποίο περιγράφει ως έναν άνθρωπο με μέτρο, που κρατά πολλά μέσα του, αντιμετωπίζει τους προσωπικούς του «δαίμονες» και διαθέτει έντονο ηθικό πυρήνα.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε ακόμη στην παράδοση, η οποία αποτελεί σημαντικό στοιχείο τόσο της σειράς όσο και της δικής του ζωής. Όπως σημείωσε, συχνά επιστρέφει σε αυτή, καθώς μπορεί να λειτουργήσει ως στήριγμα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχόμαστε άκριτα ό,τι προέρχεται από το παρελθόν. Για τον ίδιο, το ζητούμενο είναι να παραμένουμε ανοιχτοί στο καινούργιο, χωρίς να χάνουμε το κέντρο μας, ενώ η παράδοση χρειάζεται φιλτράρισμα και όχι τυφλή αναπαραγωγή.
Η «Καποδίστριας» και η δημόσια έκθεση
Ο Αντώνης Μυριαγκός αναφέρθηκε και στην επιτυχία που σημείωσε η ταινία «Καποδίστριας», καθώς και στα σχόλια που δέχθηκε τόσο το φιλμ όσο και ο ίδιος για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο.
Μιλώντας για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τη δημοσιότητα και την κριτική, τόνισε πως προσπαθεί να παραμένει κοντά στον εαυτό του, παρά τον «καταιγισμό» πληροφοριών και σχολίων. «Προσπαθείς να μένεις όσο πιο κοντά γίνεται στο δικό σου κέντρο. Υπάρχει ένας ασταμάτητος καταιγισμός πληροφορίας και σχολίων – ο καθένας γράφει ό,τι θέλει. Το βλέπουμε και σήμερα με την “Οδύσσεια” του Κρίστοφερ Νόλαν. Πριν ακόμα κυκλοφορήσει, ξεκίνησε μια δημόσια συζήτηση γύρω από το πώς προσεγγίζει ο σκηνοθέτης το ομηρικό έπος».
Για την κριτική που δέχθηκε μετά την ταινία, σημείωσε πως χρειάζεται απόσταση και πως δεν θέλει να ταυτίζεται ούτε με τα πολύ θετικά ούτε με τα πολύ αρνητικά σχόλια. «Πρέπει να παίρνεις μια απόσταση. Δεν σημαίνει ότι δεν θα ταραχτείς, αλλά προσπαθώ να μην ταυτίζομαι ούτε με το πολύ θετικό ούτε με το πολύ αρνητικό σχόλιο. Είναι μια διαδρομή με δύσκολες στιγμές και καμιά φορά λέω στον εαυτό μου: “Αντώνη, αν δεν τα καταφέρεις τώρα, δεν πειράζει. Συνεχίζεις στο επόμενο”. Παλεύεις με τη ματαιοδοξία σου και την αίσθηση ότι πρέπει να σηκώσεις όλο το βάρος».
Και πρόσθεσε: «Όταν έχεις έναν κεντρικό ρόλο, υπάρχει ευθύνη, αλλά παραμένει μια συλλογική δουλειά. Εμένα με ησυχάζει το να θυμάμαι ότι δεν χρειάζεται να αισθάνομαι διαρκώς επαρκής. Δεν θέλω να πιστεύω ότι έχω κάτι δεδομένο. Προχωράς βήμα βήμα».
About The Author
