Μια σπουδαία πορεία ολοκληρώθηκε με την αίσθηση ότι η ΑΕΚ πέταξε τη μεγαλύτερη ευκαιρία της
Σχετικά με τον τελικό του Basketball Champions League μεταξύ της ΑΕΚ και της Ρίτας Βίλνιους πρέπει να αναφέρουμε ότι δεν χάθηκε ούτε λόγω ανώτερου προϋπολογισμού της αντίπαλης ομάδας, ούτε γιατί οι Λιθουανοί κέρδισαν τη μάχη της κερκίδας, χωρίς φυσικά να υποτιμάται η σημασία της. Επίσης, η κούραση δεν μπορεί να αποτελεί καθολική δικαιολογία σε έναν τέτοιο τελικό. Η Ρίτας έπαιξε στην ίδια διοργάνωση, με την ίδια πίεση, τις ίδιες απαιτήσεις και την ίδια ανάγκη για υπερβάσεις. Στο τέλος, αυτό που έκανε τη διαφορά δεν ήταν οι αντοχές, αλλά οι αποφάσεις και η διαχείριση των κρίσιμων στιγμών. Πάντως χθες είδαμε για ακόμη μία φορά μια κλασική ΑΕΚ: έπαρση και πανηγύρια πριν καν κλειδώσει ο τίτλος και μετά αυτοκτονία μέσα στον ίδιο τον αγώνα, ενώ είχε το προβάδισμα και τον έλεγχο της κατάστασης. Μεγάλη πορεία φέτος, αλλά στην κρίσιμη στιγμή έκανε ένα τεράστιο δώρο στη Ρίτας, που το αξιοποίησε όπως έπρεπε και στέφθηκε δίκαια πρωταθλήτρια. Άρα ναι, περηφάνια –αλλιώς ας παίξουμε εμείς μπάσκετ– και χίλια μπράβο στον προπονητή Ντράγκαν Σάκοτα. Όμως όχι μέχρι του σημείου να αγνοούμε ότι η ΑΕΚ έχασε έναν δικό της τελικό. Ένα παιχνίδι που είχε στα χέρια της και το πέταξε στο τέταρτο δεκάλεπτο. Και στον επαγγελματικό αθλητισμό, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, οι ομάδες κρίνονται από τους τίτλους και όχι από τις καλές πορείες.
Γι’ αυτό και η υπερβολή των προηγούμενων ημερών μοιάζει σήμερα ακόμη πιο άβολη. Διότι όταν πριν από έναν τελικό ανοίγει κουβέντα μέχρι και για συμμετοχή στο… NBA Europe, ενώ όλο αυτό καλλιεργείται εδώ και καιρό, λογικό είναι μετά την ήττα η προσγείωση να είναι απότομη. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο “κλασική ΑΕΚ” στοιχείο απ’ όλα. Και αν κάποιοι νομίζουν ότι τέτοιες ευκαιρίες έρχονται κάθε χρόνο, τότε είναι φριχτά γελασμένοι. Κρίμα. Εμείς οι φίλαθλοι, που αντιμετωπίζουμε ακόμη λίγο ρομαντικά το αθλητικό θέαμα και στηρίζουμε μια ομάδα περισσότερο από συναίσθημα παρά από πραγματική ανάγκη, θα ζήσουμε και χωρίς τον τίτλο. Για τους παίκτες όμως –και για τον ίδιο τον Σάκοτα– δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα παρουσιαστεί ξανά τόσο μεγάλη ευκαιρία.
Ειρηναίος Μαράκης, για την Viral Greece
Υ.Γ.: Αλήθεια, τι είδους έμπνευση είναι αυτή να βραβεύεται ο καλύτερος προπονητής της διοργάνωσης πριν καν ολοκληρωθεί το παιχνίδι που κρίνει τον τίτλο;
About The Author
