Το 1909 ο Άγγλος συνθέτης Ραλφ Βον Γουίλιαμς (Ralph Vaughan Williams, 1872-1958), ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της βρετανικής κλασικής μουσικής, ανέλαβε να γράψει τη μουσική για την κωμωδία του Αριστοφάνη «Σφήκες» (The Wasps), ένα έργο που σατιρίζει με καυστικό τρόπο τη δικομανία των αρχαίων Αθηναίων και την υπερβολική προσήλωσή τους στη δικαστική διαδικασία.
Ο Βον Γουίλιαμς, σε ηλικία 37 ετών, είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνει τη μουσική ταυτότητα της Βρετανίας, αναζητώντας έναν δρόμο απαλλαγμένο από την έντονη γερμανική επιρροή που κυριαρχούσε μέχρι τότε. Λίγο πριν επιστρέψει στην Αγγλία είχε βρεθεί στο Παρίσι, όπου για τρεις μήνες μαθήτευσε κοντά στον σπουδαίο Γάλλο συνθέτη Μορίς Ραβέλ, εμπειρία που επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη της προσωπικής του γραφής.
Η μουσική για τις «Σφήκες» γράφτηκε για την παράσταση που θα ανέβαζαν οι φοιτητές του Trinity College του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Το αρχικό έργο προοριζόταν για βαρύτονο, ανδρική χορωδία και ορχήστρα και είχε διάρκεια περίπου μία ώρα και σαράντα πέντε λεπτά. Η έκτασή του, όμως, έκανε δύσκολη τη συχνή παρουσίασή του, με αποτέλεσμα ο συνθέτης, τρία χρόνια αργότερα, να δημιουργήσει μια πιο σύντομη και λειτουργική εκδοχή με τη μορφή σουίτας.
Η σουίτα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 23 Ιουλίου 1912 και είχε διάρκεια περίπου 26 λεπτά. Αποτελείται από πέντε μέρη: την «Εισαγωγή» (Overture), δύο ενδιάμεσα μουσικά μέρη (Entr’acte), το «Εμβατήριο των μαγειρικών σκευών» (March Past of the Kitchen Utensils) και το «Μπαλέτο και τελικό tableau» (Ballet and Final Tableau).
Με την πάροδο του χρόνου, η «Εισαγωγή» διάρκειας περίπου εννέα λεπτών αποσπάστηκε από το υπόλοιπο έργο και καθιερώθηκε ως αυτόνομο κομμάτι, αποτελώντας σήμερα το πιο γνωστό και συχνά εκτελούμενο μέρος της σύνθεσης στις αίθουσες συναυλιών.
Η συνάντηση του Αριστοφάνη με τον Βον Γουίλιαμς αποτελεί ένα ιδιαίτερο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η αρχαία ελληνική δραματουργία συνέχισε να εμπνέει τη σύγχρονη τέχνη. Οι «Σφήκες», με το σατιρικό τους βλέμμα πάνω στην κοινωνία, την εξουσία και τις ανθρώπινες αδυναμίες, βρήκαν μέσα από τη μουσική του Άγγλου συνθέτη μια νέα μορφή έκφρασης, διατηρώντας ζωντανή τη δύναμη και την επικαιρότητα του αριστοφανικού λόγου.
About The Author
