Η θρυλική και γραφική μορφή της μεσοπολεμικής Αθήνας, που αυτοπαρουσιαζόταν ως «Σωτήρ της Ελλάδος» και έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής
Σαν σήμερα, 1 Ιουνίου 1960, πέθανε ο Αρμάνδος Δελλαπατρίδης, μία από τις πιο χαρακτηριστικές και ιδιόρρυθμες μορφές της αθηναϊκής ζωής του Μεσοπολέμου. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 65 ετών στο Δημοτικό Νοσοκομείο της Αθήνας, σχεδόν λησμονημένος από το κοινό που κάποτε τον παρακολουθούσε με περιέργεια και διασκέδαση.
Γεννημένος στη Μυτιλήνη το 1895, εγκαταστάθηκε αργότερα στην Αθήνα με τη διακηρυγμένη αποστολή να «σώσει την Ελλάδα». Από νεαρή ηλικία είχε έντονη ενασχόληση με την πολιτική, γεγονός που, σύμφωνα με διάφορες αφηγήσεις της εποχής, συνδέθηκε είτε με έναν ανεκπλήρωτο έρωτα είτε με τη διαρκή χλεύη που δεχόταν από το περιβάλλον του. Κατά περιόδους νοσηλευόταν σε ψυχιατρικά ιδρύματα και το όνομά του κατέληξε να χρησιμοποιείται ως συνώνυμο του «τρελού» στη λαϊκή γλώσσα.
Με τη χαρακτηριστική του εμφάνιση -ρεντιγκότα, ριγέ παντελόνι, ημίψηλο καπέλο, μονόκλ, φαβορίτες και μούσι- έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας του κέντρου της Αθήνας. Φανατικός βενιζελικός, είχε ως σημείο αναφοράς το καφενείο Ζαχαράτου στην Πλατεία Συντάγματος, απ’ όπου ξεκινούσε τις περιπλανήσεις και τους αυτοσχέδιους πολιτικούς του λόγους ως αρχηγός των φανταστικών κομμάτων των «Κυανοχιτώνων» ή των «Κυανολεύκων».
Οι Αθηναίοι τον αντιμετώπιζαν συνήθως με συμπάθεια και χιούμορ. Συγκεντρώνονταν γύρω του για να ακούσουν τις φλογερές ομιλίες του ή να τον πειράξουν, ενώ εκείνος παρουσίαζε μεγαλεπήβολα σχέδια, όπως τη σύνδεση της Ακρόπολης με τον Λυκαβηττό μέσω γέφυρας ή την κατασκευή υπόγειας συγκοινωνίας μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης.
Στα χρόνια του ελληνοϊταλικού πολέμου βρέθηκε στο απόγειο της δημοτικότητάς του. Η φιγούρα του εμφανιζόταν σε επιθεωρήσεις, χρονογραφήματα και γελοιογραφίες, αποτελώντας γνωστό λαϊκό πρόσωπο της πρωτεύουσας. Ωστόσο, η περίοδος της Κατοχής σηματοδότησε την παρακμή του. Οι στερήσεις επιβάρυναν την ήδη εύθραυστη ψυχική του κατάσταση και οδηγήθηκε ξανά στο Δημόσιο Ψυχιατρείο.
Μετά τον πόλεμο επέστρεψε σε μια πόλη που είχε αλλάξει. Οι νεότεροι δεν τον γνώριζαν και οι παλαιότεροι τον είχαν σχεδόν ξεχάσει. Από τον αυτοανακηρυγμένο «Σωτήρα της Ελλάδος» είχαν απομείνει μόνο ένα φθαρμένο κοστούμι και ένα ξεθωριασμένο ημίψηλο, σύμβολα μιας εποχής που είχε οριστικά περάσει στην ιστορία.
About The Author
