Στις 6 Ιουλίου 1885, γράφτηκε μία από τις σημαντικότερες σελίδες στην ιστορία της Ιατρικής, όταν ο Λουί Παστέρ χορήγησε για πρώτη φορά σε άνθρωπο το πειραματικό εμβόλιο κατά της λύσσας.
Ο 9χρονος Ζοζέφ Μεστέρ, από την Αλσατία, είχε δεχθεί επίθεση από λυσσασμένο σκύλο και έφερε 14 δαγκωματιές. Εκείνη την εποχή, μια τέτοια διάγνωση ισοδυναμούσε σχεδόν πάντα με θανατική καταδίκη, καθώς η λύσσα δεν είχε θεραπεία μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων.
Παρότι δεν ήταν γιατρός, ο Παστέρ αποφάσισε, σε συνεργασία με τον Ζακ-Ζοζέφ Γκρανσέ, να εφαρμόσει μια πρωτοποριακή θεραπεία που είχε δοκιμαστεί μόνο σε ζώα.
Η θεραπεία που άλλαξε τα πάντα
Για δέκα ημέρες, ο μικρός Μεστέρ έλαβε διαδοχικές ενέσεις με εξασθενημένο ιό της λύσσας, χρησιμοποιώντας επεξεργασμένο νωτιαίο μυελό από μολυσμένα κουνέλια. Οι δόσεις αυξάνονταν σταδιακά, ώστε ο οργανισμός του να αναπτύξει ανοσία πριν εκδηλωθεί η νόσος.
Το εγχείρημα ήταν εξαιρετικά ριψοκίνδυνο. Ωστόσο, ο Ζοζέφ Μεστέρ δεν εμφάνισε ποτέ λύσσα.
Μια ανακάλυψη που άλλαξε την Ιατρική
Η επιτυχία της θεραπείας χάρισε στον Παστέρ παγκόσμια αναγνώριση και άνοιξε τον δρόμο για τη σύγχρονη προληπτική ανοσοποίηση μετά από έκθεση σε θανατηφόρους ιούς.
Λίγα χρόνια αργότερα ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Παστέρ, το οποίο εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα ερευνητικά κέντρα στον κόσμο για τις λοιμώδεις ασθένειες.
Ο Ζοζέφ Μεστέρ έζησε για πολλές ακόμη δεκαετίες και εργάστηκε στο ίδιο το Ινστιτούτο Παστέρ, αφιερώνοντας τη ζωή του στο ίδρυμα που δημιουργήθηκε χάρη στη θεραπεία που του έσωσε τη ζωή.
Η ιστορία αυτή αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα ορόσημα της επιστήμης, αποδεικνύοντας πως μια τολμηρή απόφαση και η εμπιστοσύνη στην έρευνα μπορούν να αλλάξουν την πορεία της ανθρωπότητας.
About The Author
