Ο θρυλικός Ιρλανδός μπλουζ-ροκ κιθαρίστας που αρνήθηκε τον δρόμο της εύκολης δόξας και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία της μουσικής
Η 14η Ιουνίου 1995 σηματοδότησε το τέλος μιας σπουδαίας μουσικής διαδρομής. Εκείνη την ημέρα, στο Λονδίνο, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 47 ετών ο Ρόρι Γκάλαχερ, ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες που ανέδειξε ποτέ η ευρωπαϊκή ροκ και μπλουζ σκηνή. Ο Ιρλανδός μουσικός είχε ήδη αποκτήσει θρυλικές διαστάσεις πολύ πριν τον θάνατό του, χάρη στη μοναδική δεξιοτεχνία του στην ηλεκτρική κιθάρα, τις εκρηκτικές ζωντανές εμφανίσεις του και την απόλυτη αφοσίωσή του στη μουσική. Για εκατομμύρια φίλους της μπλουζ και της ροκ σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και για το πολυάριθμο ελληνικό κοινό που τον λάτρεψε όσο λίγους ξένους καλλιτέχνες, ο Ρόρι Γκάλαχερ δεν υπήρξε απλώς ένας σπουδαίος μουσικός. Υπήρξε το πρότυπο του αυθεντικού καλλιτέχνη που έβαζε πάντα την τέχνη πάνω από τη δημοσιότητα, το χρήμα και την εμπορική επιτυχία.
Ο Γουίλιαμ Ρόρι Γκάλαχερ γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1948 στο Μπαλισάνον της Ιρλανδίας και μεγάλωσε στην Κομητεία Κορκ. Από πολύ μικρή ηλικία γοητεύτηκε από τη μουσική, όταν παρακολούθησε στην τηλεόραση μια εμφάνιση του Έλβις Πρίσλεϊ. Η εικόνα εκείνη τον σημάδεψε καθοριστικά και τον οδήγησε στην απόφαση να μάθει κιθάρα. Αυτοδίδακτος, αφιέρωσε αμέτρητες ώρες στη μελέτη των μεγάλων δασκάλων του μπλουζ, ενώ στα δώδεκά του χρόνια απέκτησε την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα. Λίγο αργότερα θα έρθει στη ζωή του η περίφημη Fender Stratocaster του 1961, η γνωστή «Battered Strat», η οποία θα γινόταν το απόλυτο σύμβολο της καριέρας του. Η φθαρμένη εμφάνισή της, αποτέλεσμα χιλιάδων ωρών χρήσης και αμέτρητων συναυλιών, έγινε σχεδόν εξίσου διάσημη με τον ίδιο τον ιδιοκτήτη της.
Τα πρώτα του βήματα στη μουσική τα έκανε με τους Fontana Showband και στη συνέχεια με τους Impact, ένα συγκρότημα που του έδωσε τη δυνατότητα να εμφανιστεί εκτός Ιρλανδίας, σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ισπανία. Η πραγματική καταξίωση, ωστόσο, ήρθε το 1966, όταν ίδρυσε τους Taste μαζί με τον ντράμερ Τζον Γουίλσον και τον μπασίστα Ρίτσαρντ ΜακΚράκεν. Το συγκρότημα μετακόμισε στο Λονδίνο και μέσα σε λίγα χρόνια απέκτησε φήμη σε ολόκληρη την Ευρώπη, χάρη στον εκρηκτικό συνδυασμό μπλουζ, ροκ και αυτοσχεδιασμού που παρουσίαζε στη σκηνή. Οι δίσκοι «Taste» και «On the Boards», αλλά και οι εμφανίσεις τους σε μεγάλα φεστιβάλ όπως το Isle of Wight, ανέδειξαν τον Γκάλαχερ ως έναν από τους πιο ελπιδοφόρους κιθαρίστες της γενιάς του. Όταν οι Taste διαλύθηκαν το 1970, ο ίδιος είχε ήδη καταφέρει να αποκτήσει διεθνές κοινό και να θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της ευρωπαϊκής μπλουζ σκηνής.
Η σόλο καριέρα του ξεκίνησε το 1971 και πολύ γρήγορα τον καθιέρωσε ως κορυφαία μορφή του είδους. Με τους στενούς συνεργάτες του Τζέρι ΜακΑβόι στο μπάσο και Γουίλγκαρ Κάμπελ στα ντραμς, κυκλοφόρησε τους δίσκους «Rory Gallagher» και «Deuce», οι οποίοι έδειξαν τις τεράστιες δυνατότητές του τόσο ως κιθαρίστα όσο και ως συνθέτη. Το πραγματικό άλμα έγινε με το «Live in Europe» το 1972, έναν ζωντανό δίσκο που αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο την ενέργεια των συναυλιών του. Την ίδια περίοδο συνεργάστηκε με τον θρύλο των μπλουζ Μάντι Γουότερς στις περίφημες ηχογραφήσεις του «London Sessions», κερδίζοντας τον σεβασμό ακόμη και των μεγάλων αμερικανών δημιουργών που ο ίδιος θαύμαζε από παιδί.
Η δεκαετία του 1970 υπήρξε η πιο δημιουργική περίοδος της καριέρας του. Με την προσθήκη του ντράμερ Ροντ Ντε Αθ και του πληκτρά Λου Μάρτιν, ο ήχος του απέκτησε μεγαλύτερη ένταση και ποικιλία. Δίσκοι όπως τα «Blueprint», «Tattoo», «Against the Grain» και κυρίως το θρυλικό «Irish Tour ’74» θεωρούνται σήμερα κλασικά έργα της μπλουζ-ροκ δισκογραφίας. Το «Irish Tour ’74», μάλιστα, δεν ήταν απλώς ένας ζωντανός δίσκος. Ήταν η καταγραφή μιας ιστορικής περιοδείας στη διχασμένη τότε Ιρλανδία, η οποία μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Τόνι Πάλμερ. Το 1976 κυκλοφόρησε το «Calling Card», σε παραγωγή του μπασίστα των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ, έναν δίσκο που πολλοί θεωρούν το αριστούργημά του. Την ίδια εποχή ο Γκάλαχερ αρνήθηκε να κυκλοφορήσει ως σινγκλ το δημοφιλές «Edged in Blue», επιμένοντας ότι ο δίσκος έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως ενιαίο καλλιτεχνικό έργο. Ήταν μια χαρακτηριστική απόφαση που αποτύπωνε τη φιλοσοφία του απέναντι στη μουσική βιομηχανία.
Ανάλογη ήταν και η στάση του όταν το 1974 δέχθηκε πρόταση να ενταχθεί στους Rolling Stones μετά την αποχώρηση του Μικ Τέιλορ. Παρότι μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να τον εκτοξεύσει εμπορικά, ο Γκάλαχερ αρνήθηκε, θεωρώντας ότι η προσωπική του πορεία και η καλλιτεχνική του ανεξαρτησία είχαν μεγαλύτερη αξία. Αυτή η επιλογή τον ακολούθησε σε ολόκληρη την καριέρα του. Δεν έγινε ποτέ σταρ με την κλασική έννοια του όρου, όμως κέρδισε κάτι που για τον ίδιο ήταν σημαντικότερο: τον απόλυτο σεβασμό μουσικών, κριτικών και ακροατών.
Στη δεκαετία του 1980 οι δισκογραφικές του εμφανίσεις έγιναν πιο αραιές, χωρίς όμως να μειωθεί η συναυλιακή του δραστηριότητα. Συνέχισε να περιοδεύει ακατάπαυστα, διατηρώντας έναν μοναδικό δεσμό με το κοινό του. Στην Ελλάδα απέκτησε σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Η πρώτη του εμφάνιση στη χώρα, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας τον Σεπτέμβριο του 1981, έμεινε στην ιστορία τόσο για την ένταση της συναυλίας όσο και για τα σοβαρά επεισόδια που ακολούθησαν. Περισσότεροι από 40.000 θεατές βρέθηκαν στο στάδιο, σε μια από τις πρώτες μεγάλες συναυλίες ξένου ροκ καλλιτέχνη στην Ελλάδα. Παρά τα επεισόδια και τις δυσκολίες της βραδιάς, η σχέση του Γκάλαχερ με το ελληνικό κοινό παρέμεινε ιδιαίτερα ισχυρή μέχρι το τέλος της ζωής του.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του σημαδεύτηκαν από σοβαρά προβλήματα υγείας. Η μακροχρόνια κατανάλωση αλκοόλ, σε συνδυασμό με τη χρήση φαρμάκων για την αντιμετώπιση της αεροφοβίας του, προκάλεσαν σοβαρή βλάβη στο ήπαρ του. Παρόλα αυτά, συνέχισε να εμφανίζεται ζωντανά σχεδόν μέχρι το τέλος. Η τελευταία του συναυλία πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1995 στην Ολλανδία, όπου τα σημάδια της εξάντλησης ήταν πλέον εμφανή. Λίγους μήνες αργότερα υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος στο King’s College Hospital του Λονδίνου, όμως οι επιπλοκές αποδείχθηκαν μοιραίες. Στις 14 Ιουνίου 1995 ο Ρόρι Γκάλαχερ άφησε την τελευταία του πνοή, βυθίζοντας στη θλίψη τον κόσμο της μουσικής.
Η κληρονομιά του παραμένει τεράστια. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους κιθαρίστες όλων των εποχών, ενώ μουσικοί όπως ο Τζο Μποναμάσα, ο Σλας, ο Τζόνι Μαρ και δεκάδες άλλοι έχουν αναγνωρίσει δημόσια την επιρροή του. Η τεχνική του, ο ιδιαίτερος ήχος της Stratocaster του, το πάθος των ερμηνειών του και η αφοσίωσή του στα μπλουζ εξακολουθούν να εμπνέουν νέες γενιές μουσικών. Το 2000 κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ελλάδα η συλλογή «Rory Gallagher Forever», μια συμβολική αναγνώριση της ξεχωριστής σχέσης που είχε αναπτύξει με το ελληνικό κοινό. Σήμερα, περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό του, το όνομά του παραμένει συνώνυμο της αυθεντικότητας και της μουσικής ακεραιότητας.
Ο Ρόρι Γκάλαχερ δεν υπήρξε ο πιο εμπορικός κιθαρίστας της γενιάς του ούτε ο πιο προβεβλημένος. Υπήρξε όμως ένας από τους πιο αληθινούς. Ένας καλλιτέχνης που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη μουσική, χωρίς συμβιβασμούς και χωρίς να προδώσει ποτέ τις αρχές του. Γι’ αυτό και η απώλειά του, στις 14 Ιουνίου 1995, δεν σήμανε το τέλος μιας καριέρας, αλλά τη γέννηση ενός θρύλου που εξακολουθεί να ζει μέσα από τις ηχογραφήσεις, τις συναυλίες και τις αναμνήσεις όσων είχαν την τύχη να τον ακούσουν.
About The Author
